شاید باارزش‌ترین مهارت در عصر هوش مصنوعی، برنامه‌نویسی، مهندسی پرامپت یا هیچ‌یک از دیگر صلاحیت‌هایی نباشد که امروزه در آگهی‌های استخدامی قطار می‌شوند. بلکه این مهارت ممکن است «توانایی تشخیص این موضوع باشد که در گام بعدی چه مهارتی باارزش خواهد شد.» نیم قرن پیش، تئودور شولتز، اقتصاددان برجسته، نامی برای پدیده‌ای بسیار شبیه به این داشت: «توانایی مواجهه با عدم تعادل‌ها»؛ یعنی همان موقعیت‌هایی که در آن شرایط متغیر و متحول، سازوکارهای قدیمی را کم‌فایده و ناکارآمد می‌سازد.
مقاله سال ۱۹۷۵ شولتز با عنوان «ارزش توانایی مواجهه با عدم تعادل‌ها» (The Value of the Ability to Deal with Disequilibria)، درباره هوش مصنوعی یا حتی ذاتا درباره تحولات فناوری نبود. مقاله او درباره یک ویژگی همیشگی و تکرارشونده در هر اقتصاد پویا و زنده بود: شرایط تغییر می‌کنند، روش‌های قدیمی استفاده از منابع دیگر منطقی به نظر نمی‌رسند، فرصت‌های جدید سر برمی‌آورند و انسان‌ها در توانایی خود برای درک این تغییرات و پاسخ به آنها با یکدیگر متفاوت‌اند و گاهی این تفاوت بسیار چشم‌گیر است.
بینش عمیق شولتز این بود که این ظرفیت و گنجایش سازگاری، خود نوعی «سرمایه انسانی» باارزش اقتصادی است. یعنی همان دانش و مهارتی که افراد با خود به عرصه کار می‌آورند. این بینش و زاویه دید، شاید در هیچ زمانی به اندازه امروز تا این حد مرتبط و حیاتی نبوده است. خبر مرتبط هوش مصنوعی کارهای تکرارشونده را انجام می‌دهد | انسان‌ها به خلق ارزش بازمی‌گردند | هوش مصنوعی چگونه مفهوم کار و اشتغال را دگرگون می‌کند؟ دانستن اینکه چه زمانی باید چیز دیگری آموخت …
دانلود از کافه بازار
