در روزهای اخیر، آستان قدس رضوی میزبان جمعی از مهمانان ویژه بود که حضورشان در مشهدالرضا(علیه السلام)، پیام‌هایی فراتر از یک زیارت مرسوم داشت. مهمانان ویژه این سرای ملکوتی شیوخ و بزرگان قبایل عراق بودند؛ همان مردان میدان‌داری که در بزنگاه‌های تاریخی، از جمله در حماسه تشییع باشکوه پیکر فرماندهان مقاومت و به‌ویژه تشییع بی‌نظیر رهبر شهید در عراق، نشان دادند که پیوندهای خونی و عقیدتی دو ملت، بسیار عمیق‌تر از خط‌‌کشی‌های سیاسی روی نقشه‌هاست. تکریم و میزبانی شایسته آستان قدس رضوی و استقبال شخص تولیت معزز از این شیوخ، در نگاه اول یک رویداد فرهنگی-مذهبی معمول به نظر می‌رسد، اما از منظر دانش حکمرانی، ما با یک پدیده ویژه در عرصه دیپلماسی عمومی و طلوع مجدد ارتباطات شبکه‌ای میان‌ملت‌ها روبه‌رو هستیم.
در ادبیات مدرن حکمرانی، دوران انحصار دولت‌ها در پیشبرد دیپلماسی (دیپلماسی رسمی) به سر آمده است. جهان امروز، جهان حکمرانی شبکه‌ای و قدرت‌نمایی بازیگران غیردولتی است. در این میان، نهادهای قدسی و ریشه‌دار، به دلیل برخورداری از عظیم‌ترین سرمایه نمادین، قادرند کارهایی را پیش ببرند که گاه از توان ده‌ها سفارتخانه و پروتکل رسمی وزارتخانه‌ها خارج است. آنچه امروز حول حریم حضرت رضا(علیه السلام) در حال شکل‌گیری است، کپی‌برداری از مدل‌های غربی حکمرانی شبکه‌ای نیست. در جهان غرب، شبکه‌ها حول منافع اقتصادی، سمن‌ها یا ائتلاف‌های سیاسی شکل می‌گیرند که غالباً ماهیتی سیال، معامله‌گرانه و ناپایدار دارند. اما ما اینجا با ظهور حکمرانی شبکه‌ای قدسی مواجهیم؛ شبکه‌ای که نقطه ثقل و گره‌گاه مرکزی آن، نه منفعت، بلکه ارادت و سرمایه نمادین بی‌بدیل امر قدسی است. …
دانلود از کافه بازار
