خانواده‌های الهام‌بخش؛ از پزشک خانوادگی تا بنیان‌گذاری دانشکده پزشکی

خبرگزاری مهر - مجله مهر؛ عطیه جواره: در تابستان سال ۱۲۳۵ خورشیدی، هنگامی که وبا در ایران شیوع پیدا کرد، پایتخت از این بیماری در امان نماند و کنت دو گوبینو، دیپلمات فرانسوی مقیم ایران، در کتاب «سه سال در ایران» درباره شدت این همه‌گیری چنین می‌نویسد: «بیماری وبای سختی در تهران بروز کرده و هرکس دو پا داشت و می‌توانست فرار کند برای حفظ جان خود از پایتخت فرار کرد، چرا که مردم در اثر وبا چنان می‌میرند که گویی برگ از درخت می‌ریزد.» این روایت، تصویری از روزگاری را ترسیم می‌کند که بیماری‌های واگیردار بارها زندگی مردم ایران را مختل کرده بود، چرا که پزشکی و بهداشت عمومی در شهرهای این مرزوبوم در آن‌زمان با محدودیت‌های فراوانی روبه‌رو بود. در چنین شرایطی، تربیت پزشکان و ایجاد مراکز درمانی و پژوهشی اهمیت زیادی پیدا کرد و باعث شد که در دهه‌های بعد، بسیاری از پزشکان ایرانی برای پیش بردن علم پزشکی نوین در کشور تلاش کنند. یکی از این پزشکان، محمدحسین لقمان‌ادهم بود؛ مردی که پزشکی را در بطن خانواده‌ای آموخت که پدر و پدربزرگش همگی از طبیبان دربار قاجاری بودند و به همین خاطر محمدحسین پس از تکمیل دانش خود راهی فرانسه شد و پس از بازگشت، بخش مهمی از زندگی‌اش را صرف آموزش پزشکان و گسترش نهادهای پزشکی در ایران کرد. اما برای شناختن مسیر زندگی‌ او، باید به خانه‌ای در تبریز برگردیم؛ خانه‌ای که پزشکی و آموزش در آن، پیش از آنکه به حرفه محمدحسین تبدیل شوند، بخشی از زندگی خانوادگی او بود.

پسری در خانواده لقمان‌الممالک …