نویسندگان این گزارش، با اشاره به یک چارچوب فکری جذاب، مطلب را آغاز میکنند: لئو اشتراوس، فیلسوف سیاسی یهودیتبار آلمانی، اصطلاح «رداکتیو آد هیتلروم» (بهمعنای تقلیل به هیتلر) را ابداع کرد تا نشان دهد صرفاً مقایسه چیزی با هیتلر، آن را محکوم نمیکند. برای نمونه، هیتلر گیاهخوار بود اما این بهمعنای بد بودن همه گیاهخواران نیست. دههها بعد، مایک گادوین، وکیل دادگستری، این نظریه را با «قانون گادوین» بهروز کرد که میگوید هرچه بحث آنلاین طولانیتر شود، احتمال مقایسه با نازیها بیشتر میشود. امروزه این تابو باعث میشود که بسیاری از مقایسههای بالقوه روشنگر نیز کنار گذاشته شوند، اما در کتاب «تغییر رژیم»، این تابو در صحنهای پایانی و نفسگیر شکسته میشود.
نویسندگان کتاب، مگی هابرمن و جاناتان سوان، از روزنامهنگاران برجسته نیویورک تایمز هستند. هابرمن از دوران فعالیت ترامپ بهعنوان دلال املاک در نیویورک او را پوشش میداده و سوان نیز هر دو دوره ریاستجمهوری او را زیر نظر داشته است. آنها بهخوبی میدانستند که ترامپ دو حالت اصلی با خبرنگاران دارد: چربزبانی نرم فروشندگی و زورگویی آشکار. در روزهای منتهی به مصاحبهای سرنوشتساز در ۱۶ مارس (۱۷ روز پس از آغاز جنگ غیرقانونی ترامپ علیه ایران)، ترامپ در شبکه اجتماعی تروث سوشیال خود بهصورت شخصی به هابرمن حمله کرد و او را به افزودن به لیست شکایتهایش تهدید نمود. …
