تاریخ اندیشه گاهی با یک «سوءتفاهم بزرگ» مسیر خود را کج و به بیراهه می‌رسد. در سال ۱۹۶۱، حنا (به قول ما ایرانی‌ها هانا) آرنت، روزنامه‌نگار علاقه‌مند به فلسفه و تیزبینِ آلمانی-یهودی، در جایگاه مطبوعات دادگاه اورشلیم نشسته بود و به مردی که در قفس شیشه‌ای گیر افتاده بود، خیره شده بود؛ آدولف آیشمن آن زندانی …

 آرنت معتقد بود همیشه ماشین کشتار آدم‌های خشن و خاص نیستند، گاهی لمپن‌ها بهتر می‌توانند سلاخی کنند! در واقع کرمی کمک می‌کند که نتانیاهو و ترامپ راحت‌تر به سمت جنگ حرکت کنند .

وقتی هانا آرنت در بهار ۱۹۶۱ برای پوشش محاکمه آدولف آیشمن به اورشلیم رفت، کسی تصور نمی‌کرد گزارش او که بعدها با عنوان «آیشمن در اورشلیم: گزارشی در باب ابتذال شر/ Eichmann in Jerusalem: A Report on the Banality of Evil» منتشر شد، بتواند چهره پژوهش‌های مربوط به جنایت نازی و مفهوم مسئولیت را اینچنین دگرگون …

حضور یک تبهکار سابقه‌دار در یک تاک‌شو، شوکی ایجاد کرد که لحظه‌ای با دقت بیشتری به تولیداتی از این دست نظر کنیم. آیا در مسیر تولید تا دیده‌شدن این آثار، فکرکردن به عنوان یک عمل اخلاقی جریان دارد؟ این وضعیت را چگونه می‌توان با ایده «پیش پا افتادگی شر» یا همان «ابتذال شر» هانا آرنت توضیح داد؟

تهران- ایرنا- «من همیشه سعی کرده‌ام بر اساس اصول اخلاقی امانوئل کانت عمل نمایم.» جمله‌ای که آدلف آیشمن، از افسران ارشد حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (نازی) که مسوول مستقیم اخراج یا انتقال یهودیان به آشویتس و از بین بردن یهودیان بود در سال 1961 در دادگاه اورشلیم در دفاع از جنایات خود علیه یهودیان …