هانا آرنت بر روی این حقیقت تأکید می‌کند که میراث منتسکیو تفکیک قوا به معنای تفکیک میان قوه‌ی قضایی، اجرایی و قانون‌گذاری نبود؛ این تفکیک را پیش از منتسکیو هم می‌شناختند. منتسکیو درعوض به این حقیقت پی برد که تنها با قدرت می‌توان بر قدرتی دیگر افسار زد.

انقلاب فرانسه در اواخر قرن هجدهم و انقلاب روسیه در اوایل قرن بیستم، هیچ‌یک منتهی به استقرار نهادهای پاسدار آزادی نشدند. در مقابل انقلاب آمریکا موفق به انجام چنین کاری شد. یکی از کانونی‌ترین مباحث کتاب «انقلاب» نوشته هانا آرنت تبیین همین حقایق است.

آن‌جایی که خشونت وارد می‌شود، سیاست عقب می‌نشیند و آنگاه که خشونت فراگیر شد، دیگر جایی برای گفتار و استدلال و نظریه باقی نمی‌ماند. در چنین اوضاع و احوالی که عمل در اولویت قرار می‌گیرد، دیگر چه کسی به سخن گفتن پیرامون سیاست اهمیت می‌دهد؟

عزت‌الله فولادوند مترجم «جامعه باز و دشمنان آن» ۹۰ ساله شد.او در روزهای خلوت و انزوا، دو کتاب «خشونت» (۱۳۵۹) و «انقلاب» (۱۳۶۱) هانا آرنت را ترجمه کرد و در مقدمه خود بر کتاب «خشونت» نوشت: «شاید بتوان گفته خانم آرنت را تصدیق کرد که خشونت‌گری معلول ناکام ماندن قوه عمل در جهان ماست.»