وحید خراسانی که ریشههای علمیاش در مکتب خراسان و نجف شکل گرفت و سالها در قم به تدریس فقه و اصول پرداخت، در طول دهههای فعالیت خود نه در قامت یک روحانی سیاسی به معنای رایج، بلکه بهعنوان مرجعی مستقل شناخته شد که نسبت خود با حکومت و سیاست را بر مبنای استقلال حوزه تعریف میکرد.
از نیشابور تا نجف
آیت الله حسین وحید خراسانی در سال ۱۲۹۹ در نیشابور متولد شد و تحصیلات حوزوی خود را در مشهد آغاز کرد. او در همان سالهای نخست، در محضر استادانی چون میرزا مهدی اصفهانی و میرزا مهدی آشتیانی به تحصیل پرداخت. ارتباط او با میرزا مهدی اصفهانی، از چهرههای اثرگذار جریان فکری خراسان، در شکلگیری نگاه او به فلسفه، عرفان و نسبت عقل و وحی اهمیت ویژهای داشت.
وحید خراسانی پس از رسیدن به اجتهاد در جوانی، برای تکمیل دانش خود راهی نجف شد و در محضر استادانی همچون آیتالله سید محسن حکیم و سید عبدالهادی شیرازی حضور یافت. اما مهمترین دوره علمی او در نجف، شاگردی نزد آیتالله سید ابوالقاسم خویی بود.
سالها حضور در درس خویی، روش اجتهادی و اصولی او را شکل داد، روشی که بر دقت در استدلال، بررسی منابع و توجه جدی به علم رجال استوار بود.
او در نجف علاوه بر تحصیل، تدریس را نیز آغاز کرد و از سال ۱۳۳۷ به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت. همین سابقه علمی موجب شد هنگام بازگشت به ایران، تنها یک مدرس حوزوی شناختهشده نباشد، بلکه با پشتوانهای جدی از سنت اصولی نجف وارد حوزه قم شود.
مدرسهای با سبک نجف در قم
بازگشت وحید خراسانی به ایران در سال ۱۳۴۹ ابتدا به اقامت در مشهد انجامید، اما دیری نگذشت که او راهی قم شد. روایت مطرحشده در این گزارش آن است که فضای سیاسی و توقعات حکومت پهلوی از روحانیون، با روحیه مستقل او سازگار نبود و همین مسئله در ترک مشهد و مهاجرت به قم بیتأثیر نبود. …


دانلود از کافه بازار




































































































