در نگاه اول، از بین رفتن ساعتهای بیحوصلگی اتفاق خوبی به نظر میرسد. مگر نه اینکه همه ما از بیحوصلگی فرار میکنیم؟ مگر نه اینکه والدین همیشه دنبال راهی بودهاند تا فرزندشان حوصلهاش سر نرود؟ اما مشکل دقیقاً از همینجا شروع میشود.
بیحوصلگی فقط یک احساس ناخوشایند نیست. ساعتهایی که نوجوان نمیداند چه کند، اغلب همان زمانهایی هستند که ذهنش شروع به پرسه زدن میکند. ایدههای تازه، داستانهای خیالی، پرسشهای جدید و راهحلهای خلاقانه معمولاً در همین لحظات متولد میشوند. وقتی ذهن سرگرم انجام کاری مشخص نیست، فرصت پیدا میکند میان اطلاعات و تجربههای مختلف ارتباط برقرار کند و چیز جدیدی بسازد.
بسیاری از ما تجربه کردهایم که بهترین ایدهها نه هنگام کار کردن، بلکه هنگام قدم زدن، خیره شدن به پنجره، دراز کشیدن روی تخت یا لحظات ظاهراً بیفایده به ذهنمان رسیدهاند. دقایق و ساعتهایی که نمیدانیم چه کنیم، اغلب بهترین زمان برای رویش جوانههای خلاقیت هستند.
اما نوجوانان امروز کمتر از نسلهای قبل چنین فرصتهایی را تجربه میکنند.
در دهههای قبل، والدین نگران بازیهای رایانهای و کنسولهای بازی بودند که وقت بچهها را تلف میکردند. در سالهای اخیر، نگرانی به سمت اینستاگرام و شبکههای اجتماعی رفت؛ ابزارهایی که با جذابیتی حتی بیشتر از بازیهای رایانهای، ساعتهای طولانی نوجوانان را مشغول نگه میدارند و فرصت بسیار کمتری برای بیکار ماندن و فکر کردن باقی میگذارند. آخرین مورد از فناوری که شاید چالشبرانگیزترین آن در زندگی و رشد نوجوانان تاکنون باشد، هوش مصنوعی است. …


دانلود از کافه بازار

















![[رامتین مرتضوی] سوگند، رومینا و دیگران...!](/news/u/2026-11-18/ettelaat-5aees.jpg)


















































































