اقتدار با بیمحاسباتی یکی نیست و تجربه سالهای دولت احمدینژاد نشان داده است که کوچک شمردن هزینههای دیپلماتیک، الزاماً به معنای افزایش قدرت کشور نیست.
نسخه هستهای تندروها برای پاسخ به آژانس
روز گذشته اظهارات حسینعلی حاجیدلیگانی، نماینده شاهینشهر و یکی از نمایندگان نزدیک به جبهه پایداری، در گفتوگویی از آماده شدن طرح سهفوریتی برای خروج ایران از پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای یا همان NPT، خبر داده و گفت جمعی از نمایندگان آن را امضا کردهاند و قرار است با نظر هیأترئیسه برای رأیگیری به صحن مجلس بیاید.
او همچنین در توضیح دلیل این پیشنهاد، به آنچه بدعهدی آژانس خوانده اشاره کرده و مدعی شده است انتقال اطلاعات محرمانه ایران به نیروهای متخاصم و عملیات جنگی علیه نیروگاههای کشور، بیاعتمادی به آژانس را اثبات کرده است.
اما بخش جنجالیتر سخنان او جایی است که موضوع را از خروج از NPT فراتر میبرد. حاجیدلیگانی در این میان تاکید دارد که «بهتر است هر چه زودتر آزمایشهای لازم را برای سلاح هستهای انجام دهیم!» و افزوده است که «امروز نیاز کشور به قدرت بازدارندگی اتمی است.» او داشتن سلاح اتمی را ضرورتی اجتنابناپذیر دانسته است.
بدون شک این سخنان را نمیتوان صرفاً در چارچوب یک اختلاف داخلی بر سر نوع پاسخ به آژانس دید. در سیاست خارجی، هر کلمهای که از سوی یک مقام سیاسی مطرح میشود، میتواند خارج از مرزهای کشور بازتاب گسترده ای پیدا کند و به بخشی از یک روایت بزرگتر تبدیل شود، روایتی که ممکن است دیگران آن را به گونهای متفاوت از گوینده تفسیر و حتی استفاده کنند.
اقتدار با بیمحاسباتی فرق دارد …
