محمدصادق پاسبانطوس، درباره چالشهای مسیر نمایشنامهخوانی گفت: یکی از چالشهای اصلی برای من، استفاده از هنرجویان خودم در اجراها است؛ البته این موضوع را بیشتر بهعنوان یک فرصت و چالش مطلوب میبینم، چرا که نتیجه آموزشهایی را که در این حوزه ارائه کردهام، در قالب اجرای عمومی به مخاطبان عرضه میکنم. تاکنون ۱۰ اجرای نمایشنامهخوانی و حدود ۲۰ اجرای زنده رمان داشتهام که خوشبختانه با رضایت و استقبال مخاطبان همراه بوده است.
وی ادامه داد: استقبال مخاطبان تبریزی از نمایشنامهخوانی طی سالهای اخیر روند رو به رشدی داشته است. تلاش کردهایم اجراها صرفاً به خوانش متن محدود نشوند و با استفاده از گریم، اکت بدنی، شخصیتپردازی، دکور مینیمال و افکتهای صوتی، تجربهای متفاوت برای مخاطب ایجاد کنیم. به همین دلیل، نمایشنامهخوانیهای ما تا حدی از قالب متعارف این نوع اجرا فاصله گرفته و به یک اجرای نمایشی نزدیکتر شده است.
وی درباره اهمیت نمایشنامهخوانی نیز بیان کرد: نمایشنامهخوانی از این جهت اهمیت دارد که به تقویت تخیل، بیان، مهارت شنیداری، شخصیتپردازی و ارتباط مستقیم بازیگر با متن کمک میکند. در این شیوه، کلمه، صدا و احساس نقش محوری دارند و نمایش بدون وابستگی به دکور و جلوههای گسترده صحنه میتواند شکل بگیرد. همین ویژگی، نمایشنامهخوانی را به فرصتی برای تمرکز بیشتر بر متن و توانایی بازیگر تبدیل میکند.
پاسبانطوس درباره نقش نمایشنامهخوانی در پرورش هنرمندان جوان و تازهکار گفت: نمایشنامهخوانی برای هنرجویان و بازیگران تازهکار فرصت مناسبی فراهم میکند تا بدون فشار و پیچیدگیهای یک اجرای کامل صحنهای، مهارتهای مختلف خود را محک بزنند. تقویت بیان، لحن، شخصیتپردازی، تمرکز، اعتمادبهنفس و کار گروهی از جمله دستاوردهایی است که هنرمندان جوان میتوانند از طریق حضور در چنین اجراهایی به دست آورند.
سخنی با خوانشگران پزشک نازنین …
