این مسابقه را استقلال برد و به همان اندازه، سپاهان باخت! یعنی نقشی که اشتباهات مهمان در این نتیجه داشت، کمتر از برنامههای میزبان برای برد و گلزنی نبود. محرم نویدکیا مثل فصل قبل و مثل بازی قبل، بازی بزرگ را به رقیب مستقیم باخت و سهراب بختیاریزاده مثل دو هفته قبل، با دستور حمله بیوقفه تیمش را به زمین فرستاده بود.
همین مسئله مهمترین عامل برتری آبیها در این مسابقه بود، برتری روحی - روانی ناشی از نتایج دو بازی قبل و فصل پیش، اهمیت حفظ روند موفق و ریکاوری بعد باخت. استقلال برای گلهای زود هنگام میآید و از گلزنی سیر نمیشود، اما سپاهان مثل دور رفت و برگشت فصل قبل، در شروع ناهماهنگ و ناامیدانه بازی میکند.
دیدیم که نیمه اول استقلال تیم برتر زمین در شروع بود و نیمه دوم سپاهان که برای جبران انگیزه داشت و با توجه به فرصت مربیان در رختکن، باید حمله می کرد اما فقط همین برای برد کافیست؟ از نظر فنی زوج قلب دفاع سپاهان -یعنی سهرابیان و حزباوی- سردرگم و ناهماهنگ بودند، هر دو بازیکن فصل قبل ضعیفترین عملکرد را داشتند. سمت شب احسان حاج صفی مثل فصل قبل پاشنه آشیل سپاهان بود و دیدیم که استقلال با شناخت درست، هر دو حمله منجر به گل را از منطقه بازی او پایه گذاری کرد.
در مقابل سپاهان، اساس حملاتش را از راست گذاشته بود. جایی که آریا یوسفی و محمد مهدی لطفی بازی میکردند. تصور کنید در یک دفاع ۴ نفره، سه نفر ضعیف هستند و آریا باید مثل سوپرمن هم دفاع را جمع میکرد و هم حملات را پایه ریزی! که عملاً مقابل تیم بزرگ استقلال نشدنی بود، آن هم در خانه و پیش چشم هزاران هوادار آبیپوش!
ضعف حسینی هم نکته دیروز و امروز نیست و او احتمالاً تا روزی که فوتبال بازی کند، این مشکلات را به همراه خواهد داشت. دیدیم که در صحنههای مشابه، فرعباسی گل نخورد. نیمه دوم بنا به انتظار، سپاهان ابتکار عمل را به دست گرفت و مسیر حملات را به چپ برد. البته بازیکنان استقلال آن اشتباهات مرگبار سپاهانیها در شروع را تکرار نکردند که مهمان به گل برسد.
دیدیم که تعویضهای دو مربی هم حاصلی نداشت و در نهایت همان سفارش همیشگی دو سرمربی نتیجه را رقم زد!
ویدیوی این بازی را از دست ندهید: خلاصه بازی استقلال ۲ - سپاهان ۰/ فقط ۱۰ دقیقه برای پیروزی کافی بود!
