اما نقطه دیگر این گزارش، قطعی ۸۸ روزهای است که از اسفند ۱۴۰۴ شروع شد. این فقط یک اختلال فنی نبود؛ این طولانیترین خاموشی پیوسته اینترنت در مقیاس ملی و حتی جهانی بود که تا آن زمان برای یک کشور ثبت شده بود. یعنی کاربر ایرانی نزدیک به سه ماه به طور کامل از جهان آزاد اطلاعات جدا شد. اما اینجا جایی است که نبوغ کاربر ایرانی خودش را نشان میدهد؛ کاربر ایرانی هر چه بیشتر تحت فشار قرار گرفت، بیشتر یاد گرفت چطور راه گریز بسازد.
وقتی «حساب دوم و سوم» تبدیل به بیمه عمر میشود!
گزارش دیتاک یک نکته بسیار مهم را به ما میگوید: کاربر ایرانی هرگز تسلیم نشده و نمیشود. برخلاف تصور برخی که فکر میکردند با قطع کردن اینترنت، مردم به سمت پلتفرمهای داخلی میروند و پلتفرمهای جهانیها را فراموش میکنند، اتفاق کاملاً برعکس شد. یعنی کاربر ایرانی با پرداخت هزینههای میلیونی و امتحان کردن ویپیانهای مختلف، هر طور بود خودش را به جهان وصل کرد.
دیتاک میگوید تعداد حسابهای فعال هر کاربر دو برابر شده است. اگر در سال ۱۴۰۳ هر کس بهطور متوسط ۱.۵ حساب فعال در شبکههای اجتماعی داشت، در بهار ۱۴۰۵ این عدد به سه حساب رسید. این یعنی کاربر ایرانی به سمت «استراتژی بقا» حرکت کرده است. او فهمید که نمیتواند تمام ارتباطات، سرگرمی و کارهای کاریاش را روی یک بستر بنا کند. کاربر برای اینکه در زمان قطع یک مسیر، مسیر دیگری داشته باشد، سبد خود را متنوع کرد. رشد تعداد حسابها نشانه علاقه بیشتر به شبکههای اجتماعی نبود، بلکه نشانهای از «ترس از دسترسی» بود. کاربر ایرانی یاد گرفت که برای هر مسیر، یک راه فرار هم داشته باشد.
رشد اجباری پلتفرمهای داخلی؟ …
