اکنون تیم امید ایران با هدایت حسین عبدی راهی ناگویا میشود تا شاید این روند را تغییر دهد. هدف روشن است، اما مسیر رسیدن به آن ساده نیست. کیفیت بازیکنان و عملکرد کادر فنی اهمیت دارد، اما بخشی از سرنوشت تیم به عواملی خارج از زمین مربوط میشود؛ عواملی که بیش از هر چیز، ضعف برنامهریزی و نبود هماهنگی میان بخشهای مختلف فوتبال ایران را نشان میدهد.
تیم زیر ۲۳ سال فوتبال ایران در سه دوره گذشته بازیهای آسیایی نهتنها به مدال طلا نرسیده، بلکه زودتر از انتظار از رقابتها کنار رفته است. این کارنامه را نمیتوان صرفاً حاصل اتفاقات و حوادث فوتبالی دانست و باید آن را یکی از نشانههای عقبگرد فوتبال پایه و تیم امید تلقی کرد. به همین دلیل، ناگویا میتواند فرصتی ایدهآل برای جبران باشد؛ هرچند مسیر رسیدن به این هدف، موانع جدی دارد.
یکی از چالشهای جدی در این مسیر دشوار، قرعه ایران است که نمیتوان آن را آسان توصیف کرد. ایران باید با چین، امارات و کرهشمالی روبهرو شود؛ سه تیمی که نمیتوان آنها را حریفانی ساده دانست. چین ساختاری منظم و سرمایهگذاری قابل توجهی در فوتبال پایه دارد، امارات برنامه مشخصی را دنبال کرده و کرهشمالی نیز تیمی سختکوش، فیزیکی و غیرقابل پیشبینی است. بنابراین ایران برای صعود باید از همان مسابقه اول، شخصیت یک مدعی را نشان دهد. …
