بازار
2 هفته از مرگ مادر محمد می گذشت. زنده بودن مادر بیمارش تنها چیزی بود که پاهای محمد را روی زمین بندر ترکمن نگاه داشته بود و حالا دیگر این دلبستگی را هم از دست داده بود. پدر ماهیگیرش هم انگاری یک آدم بود قاطی بقیه همشهری ها. محمد یادش نمی آمد آخرین بار کی پدرش اسمش را صدا زده و یا دستی از سر محبت بر سرش کشیده.
پادکست را اینجا بشنوید
اما محمد کینه ای از پدر به دل نداشت، اون فقط می خواست برود یک جای بهتر و متفاوت جایی که اسمش دنیا بود و شبیه بندر ترکمن نبود.
حالا کافی بود پنهانی سوار قطار بشود و برود. همین کار را هم کرد. اما آن قدر توی راهروهای قطار گشت و گذاشت باد به کله اش بخورد که حواسش نبود ماموران قطار دنبالش افتادند تا به جرم قاچاقی سوار شدن تجویل اولین ایستگاه سر راه یعنی روستای علی آباد بدنش. که همین طور هم شد. چند تا سوال جواب پلیس ایستگاه ازش کرد اونم همه رو الکی جواب داد و در اولین فرصت فلنگ را بست و در رفت.
روستای علی ابد کلا 2 تا راه باریکه بود و کمتر از 30 باب خانه .سر ظهر بود که محمد که پاش به آنجا رسید. تک و توک ماهیگیرانی را می دید که ماهی ها را گل کولشون گرفته بودند و داشتند می رفتند خانه هاشون.
چشم همه اهالی به سمت محمد بود معلوم بود اهل روستا نیست و انگاری باد آورده باشدش آن جا. دید دیگر در روستا ماندن و گشتن فایده ای ندارد.
این اون دنیایی نبود که به هواش از بندر زده بود بیرون. می دانست بندر سمت شرقه پس در حاشیه خط آهن به سمت غرب رفت احساس گرسنگی و خستگی می کرد اما فعلا قصد کوتاه آمدن نداشت.
سهراب شهید ثالث
شاید سه چهار کیلومتری رفت که دیگر پاهاش شروع کرد به درد گرفتن. نشست روی زمین و سری به اطراف کشید. از احد الناسی خبری نبود. خیلی خسته شده بود بدنش را مثل یک جنین جمع کرد و همونجا خوابید.
توی خواب دید پدرش سر ظهر آمده خانه و منتظر اونه تا از مدرسه برگرده ولی بعد از یه مدت از صبر کردن دست می کشه و خودش مشغول خوردن سیب زمینی و تخم مرغ آب پز می شه. انگار نه انگار محمدی هم در کاره. …
