اصلاً نیازی به اینهمه کار و تلاش برای رفاه حال دانشآموزها نیست. بچهها خودشان شنا میکنند و تا مدرسه میروند. این اندازه آب که اصلاً به حساب نمیآید. باز اگر رود خروشان بدون پل بود، یک چیزی. آن وقت لازم بود مسئولان کمی دست به کار شوند. البته اگر وقت نکردند و بین کارهای مهمی که داشتند یادشان رفت، فدای سرشان. مردم خودشان یکجوری مشکل را برطرف میکنند.
مثل اهالی روستای گاودانه در استان کهکلویه و بویراحمد که چند سال قبل با «گرگر» از رودخانه رد میشدند و هر روز یک زندگی هیجانانگیز به دور از روزمرگیهای کسلکننده فرزندان مسئولان را میگذراندند. گاهی انگشتانشان بین قرقره طناب گیر میکرد و کنده میشد. گاهی هم از روی طناب میافتادند و تمام. مطالب پیشنهادی خبر مهم درباره زمان پرداخت مطالبات معلمان ۱۴۰۱/۰۳/۲۸ نقشه راه سند تحول بنیادین پس از سال ها در کشو ماندن تصویب شد ۱۴۰۳/۰۴/۰۲
تازه بعضی دیگرهم با جذابیتهای حیاتوحش آشنا میشدند و برای آوردن … …
