مولدسازی دارایی های دولت در ظاهر ایده ای اقتصادی و قابل دفاع است: دارایی هایی که بلااستفاده مانده اند یا کمتر از ظرفیت واقعی خود بهره برداری می شوند، باید به شکلی مدیریت شوند که ارزش اقتصادی و اجتماعی بیشتری ایجاد کنند.
اما مسئله از جایی آغاز می شود که فروش دارایی، به جاییکی از ابزارهای مولدسازی، به هدف اصلی آن تبدیل شود؛ به ویژه هنگامی که منابع حاصل از فروش برای تأمین نیازهای مالی کوتاه مدت دولت یا جبران کمبود اعتبارات طرح های عمرانی به کار گرفته می شود. مطالب پیشنهادی پیش‌بینی تورم و رشد اقتصادی در سال آینده ۱۴۰۰/۱۱/۲۴ افقه: خوش‌بینانه‌ترین برآوردها از فقر ۳۰ تا ۳۶ درصد جمعیت خبر می‌دهند ۱۴۰۴/۰۸/۱۱
پرسش اساسی این است: آیا دولت در حال افزایش بهره وری ثروت عمومی است یا بخشی از دارایی های بلندمدت خود را به منابع مالی کوتاه مدت تبدیل می کند؟ پاسخ به این پرسش، مستلزم تفکیک چند مفهوم و بررسی شواهد عملکردی است. 1) مولدسازییا فروش دارایی؟
مولدسازی به معنای افزایش بازده اقتصادی و اجتماعی دارایی های عمومی است؛ این هدف می تواند از طریق بهبود بهره برداری، اجاره، تغییر کاربری، مشارکت با بخش خصوصی، واگذاری حق بهره بردارییا فروش محقق شود. بنابراین فروش، تنها یکی از روش های مولدسازی است و لزوماً بهترین روش نیست.
خصوصی سازی نیز مفهومی متفاوت دارد. در خصوصی سازی، موضوع اصلی انتقال مالکیتیا کنترل بنگاه به بخش خصوصی، همراه با اصلاح ساختار مدیریتی، افزایش رقابت پذیری و کاهش تصدی گری دولت است.
فروش یک زمینیا ساختمان متعلق به شرکت دولتی، به خودی خود به معنای خصوصی سازی آن شرکت نیست؛ همان طور که فروش دارایی برای تأمین منابع بودجه ای را نمی توان بدون ارزیابی آثار اقتصادی آن، مولدسازی موفق تلقی کرد. …
دانلود از کافه بازار
