بهنام ناصری| در میان هنرمندان - مرادم هنرپیشهها و کسانی است که با حافظه دیداری مردم پیوند دارند - کسانی هستند که شاید نتوان به درستی توصیفشان کرد؛ چنانکه به روشنی گویای جذابیتشان نزد افکار عمومی باشد. برای من سیروس ابراهیمزاده یکی از آنها بود. او جدای از همه دانش هنری و نیز تجربهای که طی سالیان کار هنریاش، چه بر صحنه تئاتر، چه در فیلمها و مجموعههای تلویزیونی به دست آورد، دارای غریزهای بود که جذاب و دوستداشتنیاش میکرد. از آن بازیگرانی که شاید خیلیها ندانند چرا دوستش داشتند.
او را پیش از هر چیز با تنالیته خاص صدایش به خاطر میآورم؛ بعد با شکل ویژه بیانش که حتی در نقشآفرینیهای طنز خود نیز فیگورهایی جدی داشت و اصلا همین پارادوکس در آثار کمیک، وجهی از خاصیت و تفاوت به او و نقش میبخشید و این جدای از نقشهایش در آثار جدی بود که تعدادشان کم هم نیست. او در چند کار مهم علی حاتمی بازی کرد. همینطور با میرباقری کار کرد و در - به باور من- بهترین فیلم کارنامه سینمایی فخیمزاده یعنی «همسر» حضوری فراموشناشدنی داشت.
بالطبع، قاطبه مردم ایران او را با حضورش در قاب تلویزیون و پرده سینما میشناسند؛ حال آنکه ابراهیمزاده قبل از این دو، هنرمندی متعلق به هنر نمایش بود. شاید خیلیها ندانند که بازیگر نقش وزیر تشریفات فیلم «کمالالملک» علی حاتمی در زمره معدود دانشآموختگان تئاتر نسل خود در اروپاست. این به ما میگوید که با وجود آن غریزه که در ابتدای این یادداشت سخنش رفت، او صرفا هنرمندی غریزی نبود. ابراهیمزاده پس از فراغت از تحصیل زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران، راهی انگلستان شد و طرفه اینکه هم کارشناسی ارشد تئاتر گرفت و هم همزمان در دانشگاه بیرمنگام … …
