اهمیت وزیری تنها در آهنگسازی و نوازندگی نبود؛ او نگاه گستردهای به هنر داشت و درباره موسیقی، زیباییشناسی، تاریخ هنر، نمایش و حتی شعر نو مطالعه و اظهارنظر میکرد. آثار مکتوب و سخنرانیهای او نیز نشان میدهد که موسیقی را بخشی از یک منظومه بزرگتر هنری و فرهنگی میدید.
در حقیقت، میتوان وزیری را یکی از مهمترین آغازگران جریان تجدد در موسیقی ایران دانست؛ هنرمندی که قصد داشت موسیقی ایرانی ضمن حفظ ریشههای خود، امکان گسترش، آموزش علمی و تجربه فرمهای تازه را پیدا کند.
اکنون در ۴۷مین سالگرد درگذشت این هنرمند، نگاهی خواهیم داشت به تکههایی از مصاحبه او با محمدرضا لطفی (آهنگساز و نوازنده تار) درباره آشناییاش با موسیقی و البته نگاهی که به شعر نو و وسعت موسیقی ایرانی داشته است.
او درباره آغاز انس گرفتن با موسیقی چنین گفته است: «۶ ساله بودم که داییم تاری از آذربایجان آورده بود که من با قاشق چایی خوری روی آن میزدم و لذت میبردم. ولی شروع آشنایی من با موسیقی از ۱۴ سالگی بود که با پدرم به گرگان رفتیم و دو سال آنجا ماندیم. در آنجا در اردو زندگی میکردیم و با شهر هم کاری نداشتیم و زندگی ما تماما نظامی بود. در آنجا سه شیپورچی داشتیم که من زمانی که نواختن آنها را دیدم یک شیپور گرفتم و آن را به صدا درآوردم. شیپور را در آنجا به نحوی یاد گرفتم که از همه قویتر و بهتر میتوانستم بنوازم. دو سالی که آنجا بودیم این موسیقی من بود. شیپورها صداهای اصلی را میدهند و همانها در من احساس صدای اصلی را قوی کرد و ناجور بودن دو صدا با یکدیگر و یا کوک برای من بسیار حساس بود. …
