[شجاع‌الدین ابراهیمی] پرسه در قلمرو طامات

اکنون که در قلمرو طامات، یعنی جایی فراتر از عرفان و در حیطه منور و مقدس عشق زندگی می‌کنم، چون ابدیت وسیع شده‌ام و دیگر بوی فلسفه از دهانم به مشام روحم نمی‌رسد. باور کرده‌ام که زمین، حرکت انتقالی خود را با چرخش وضعی من پیرامون ذات عشق‌آجین واجب‌الوجود توازن داده است.

امشب نیز، چون شب‌های دیگر، سنگین از ناسرودنم و از هزاران اندیشه که چون خوره به جان مغزم افتاده‌اند، رنج می‌برم. احساس می‌کنم طناب سربی دق، بر گلوگاه شعورم تنگ‌تر شده است. از استشمام مداوم کثافت‌های مهوع دنیا به ستوه آمده‌ام و می‌خواهم قلبم را چون لخته‌ای خون بالا بیاورم؛ چراکه فصل سنگوارگی انسان دیری است آغاز شده و سیاره زمین، آرام‌آرام به جهنم موعود مبدل می‌شود.

باید باور کرد که زمین بی‌انسان، مانند آسمان بی‌ستاره، گرفتار نفرینی ابدی است. اما راستی، چرا خفتگان خمارآلود خاک، که در خانه‌های مغاک‌وش تمدن از تاریکی جانکاه جهل سرشارند و چون‌هابیل و قابیل، زیر سقف سیاه توحش برادرانه زیست می‌کنند، به فردای فرزندان خود نمی‌اندیشند؟ 

چرا انسان معاصر، سرد و بی‌روح شده است و خوشبختی‌های وحشتناک خود را در قصه‌های پوچ و مکرر، با واژه‌هایی واژگون نقاشی می‌کند؟ چرا نمی‌داند در مغیلانستان تاریخی‌اش، هوا مسموم و سنگین است و دروازه‌های تنفس بسته … …