بازار
در میان دانش‌آموزان هر کلاس، ممکن است کودکی باشد که با وجود برخورداری از توانایی‌های شناختی متناسب، در خواندن، نوشتن یا ریاضی، بیشتر از همکلاسی‌هایش تلاش می‌کند و نتیجه کمتری می‌گیرد. شاید بارها یک کلمه را بخواند و دوباره اشتباه کند، در نوشتن حروف جابه‌جایی داشته باشد یا در محاسبات ساده‌ای که برای دیگران آسان به نظر می‌رسد، مکث کند. اگر این رفتارها را فقط از دریچه عملکرد تحصیلی ببینیم، احتمال دارد خیلی زود به او برچسب بزنیم: «بی‌دقت است»، «درس نمی‌خواند»، «حواسش جمع نیست» یا حتی «استعداد ندارد». اما واقعیت همیشه این‌قدر ساده نیست.
اختلال یادگیری ویژه، یک اختلال عصب‌تحولی است که می‌تواند یادگیری و استفاده از مهارت‌های تحصیلی را برای کودک دشوار کند. بنابراین، شاید یکی از مهم‌ترین تغییرات در برخورد با این کودکان، تغییر یک سؤال ساده باشد: به جای اینکه بپرسیم «چرا نمی‌تواند؟»، بپرسیم «چه چیزی یادگیری را برای او دشوار کرده است؟».
هر افت تحصیلی، اختلال یادگیری نیست
وی در ادامه نوشته است: البته نباید هر دشواری درسی را به اختلال یادگیری نسبت داد. کودکی که مدتی از مدرسه غیبت کرده، آموزش کافی دریافت نکرده، مدرسه یا معلمش تغییر کرده یا با اضطراب و مسائل خانوادگی روبه‌روست، ممکن است برای مدتی افت تحصیلی را تجربه کند. گاهی نیز شیوه آموزش با نیازهای یادگیری کودک تناسب کافی ندارد و همین موضوع باعث می‌شود توانایی واقعی او کمتر از آنچه هست دیده شود. به همین دلیل، دیدن چند اشتباه در دیکته یا چند مشکل در خواندن، به‌تنهایی دلیل کافی برای تشخیص اختلال یادگیری نیست. باید کودک را در طول زمان دید، عملکرد او را بررسی کرد، فرصت آموزش و مداخله مناسب در اختیارش گذاشت و سپس درباره تداوم و شدت مشکل تصمیم گرفت. …
