وی افزود: در مرحله حاد سکته مغزی، بیماران باید هرچه سریعتر به بیمارستان منتقل شوند و امکان دسترسی بیماران واجد شرایط به درمانهای پیشرفتهای مانند ترومبکتومی و خارج کردن لخته از عروق مغزی فراهم باشد. همچنین ایجاد واحدهای تخصصی سکته مغزی و توسعه آمبولانسهای مجهز به سیتی اسکن و واحدهای سیار سکته مغزی از نیازهای مهم کشور است.
زمانی با اشاره به خلأ موجود در مراقبت از بیماران پس از مرحله حاد اظهار کرد: بیمار مبتلا به سکته مغزی پس از عبور از مرحله حاد در بسیاری از موارد نباید مستقیماً به منزل منتقل شود، بلکه باید مدتی در مراکز توانبخشی تحت نظر باشد و پس از فراهم شدن شرایط لازم به منزل منتقل شود، چرا که برخی بیماران ممکن است سالها با درجاتی از ناتوانی زندگی کنند.
وی تأکید کرد: برای کارایی درمان سکته مغزی، هیچیک از اجزای این زنجیره را نمیتوان به تنهایی در نظر گرفت و ایجاد واحدهای سکته مغزی، تأمین امکانات، تهیه آمبولانسهای مجهز، دسترسی به درمانهای مداخلهای و فراهم کردن خدمات توانبخشی همگی در کنار یکدیگر ضروری هستند.
در ادامه، دکتر مهدی فرهودی - نایبرئیس انجمن سکته مغزی ایران، با تأکید بر اهمیت زمان در درمان این بیماری گفت: در سکته مغزی هر دقیقه اهمیت دارد و هرچه بیمار سریعتر به مرکز درمانی مناسب برسد، شانس نتیجه بهتر و کاهش ناتوانی بیشتر خواهد بود. زمان معمول برای درمان ترومبولیز حدود ۴.۵ ساعت است، اما هرچه درمان زودتر انجام شود، نتیجه بهتر خواهد بود.
وی افزود: اختلال ناگهانی تعادل، اختلال دید، انحراف صورت، ضعف یکطرفه بدن و اختلال تکلم پنج علامت مهم سکته مغزی هستند و با بروز حتی یکی از این علائم باید سریعاً با ۱۱۵ تماس گرفته شود تا بیمار به مرکز درمان سکته مغزی منتقل شود.
فرهودی با هشدار نسبت به روشهای غیرعلمی گفت: اقداماتی مانند سوزنزدن به نوک انگشتان و لاله گوش، استفاده از زالو و اقدامات مشابه جایگاهی در درمان سکته مغزی ندارند و انجام آنها موجب از دست رفتن زمان طلایی درمان میشود.
وی با اشاره به اجرای برنامه ملی سکته مغزی یا برنامه ۷۲۴ اظهار کرد: طی سالهای اخیر این برنامه موجب بهبود درمان سکته مغزی در کشور شده و اکنون بیش از ۱۴۰ مرکز مراقبت از سکته مغزی در کشور وجود دارد، اما با توجه به حجم بیماری و وسعت کشور، توسعه این مراکز همچنان ضروری است.
فرهودی تأکید کرد: درمانهای حاد سکته مغزی از جمله ترومبولیز و ترومبکتومی علاوه بر نجاتبخشی بیماران، از نظر اقتصاد سلامت نیز مقرونبهصرفه هستند و میتوانند با کاهش ناتوانی، از تحمیل هزینههای سنگین بعدی به خانوادهها و نظام سلامت جلوگیری کنند.
