در آگوست ۲۰۲۵، رسانه Al-Monitor گزارشی درباره ایران منتشر کرد که در آن از راننده‌ای به نام فرشاد روایت می‌کند؛ راننده تاکسی اینترنتی که می‌گفت هفته‌ها به‌دلیل اختلال GPS عملا نتوانسته کار کند و بخش زیادی از وقتش را در خیابان‌ها سرگردان بوده است. همان گزارش به کاهش ۱۵درصدی کاربران فعال روزانه نشان و افت ۲۰درصدی فعالیت مسیریابی آن اشاره می‌کند.
در آوریل ۲۰۲۶، رسانه Rest of World هم از رانندگان پیک در کشورهای حاشیه خلیج فارس نوشته که به‌جای نقشه، به حافظه، نشانه‌های خیابانی و تماس تلفنی با مشتری متوسل شده‌اند. این گزارش نشان می‌دهد خطای GPS فقط مسیر را تغییر نمی‌دهد؛ سیستم تخصیص سفارش، زمان تحویل و عملکرد عملیات لجستیک را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد.
در گفت‌وگوی «شرق» با یک زن صیاد در جنوب کشور، او هم می‌گوید بیش از یک سال است که نتوانسته صید خوبی داشته باشد. او تأکید می‌کند به دلیل اختلال شدید GPS، بیش از ۱۰ روز است صیادان نتوانسته‌اند به دریا بروند.
اینها فقط بخشی از روایت آدم‌هایی است که زندگی آنها به GPS وابسته است و اختلال بیش از یک سال، زندگی و درآمدشان را تحت تأثیر قرار داده است. اختلال در سامانه‌های موقعیت‌یابی ماهواره‌ای در ایران پدیده تازه‌ای نیست؛ اما از زمان جنگ ۱۲روزه شدت بیشتری پیدا کرد، پس از جنگ ۴۰روزه نیز ادامه یافت و حالا در آبان ۱۴۰۵، همچنان اثر آن در زندگی روزمره شهروندان و فعالیت برخی کسب‌وکارها دیده می‌شود. مسئله فقط این نیست که نقشه مسیر را اشتباه نشان می‌دهد. در اقتصادی که بخشی از خدمات حمل‌ونقل، ارسال کالا و جابه‌جایی مسافر بر پایه موقعیت مکانی کار می‌کند، خطا در تشخیص موقعیت می‌تواند زنجیره‌ای از تصمیم‌های اشتباه را به دنبال داشته باشد؛ از انتخاب راننده و محاسبه زمان رسیدن تا تحویل سفارش و محاسبه هزینه سفر. به این ترتیب، اختلالی که در ظاهر در دریافت سیگنال اتفاق می‌افتد، در عمل به زمان و درآمد نیروی کاری منتقل می‌شود که باید با همان ابزار مختل‌شده کار کند.
نقطه آبی که گم شده است …
دانلود از کافه بازار
