اقتصادنیوز: در سال 1980، «شنژن» روستای کوچک و گمنامی بود، منطقهای ساحلی در همسایگی هنگکنگ که ساکنان محدود آن عمدتاً از طریق ماهیگیری و کشاورزی سنتی روزگار میگذراندند و درآمد سرانه آنان از چند ده دلار در سال تجاوز نمیکرد. اما تنها طی چهار دهه، همین دهکده کوچک به یک کلانشهر مدرن با جمعیت بیش از ۱۷ میلیون نفر و قطب فناوری جهان تبدیل شد.
اما همین جغرافیای بهظاهر نامناسب، یک ویژگی کلیدی و حیاتی داشت: یک بندرگاه طبیعی عمیق و استراتژیک در یکی از مهمترین راههای آبی شرق آسیا. بریتانیاییها از همان ابتدا هنگکنگ را به عنوان یک بندر آزاد اعلام کردند؛ بدین معنا که تعرفه گمرکی بر واردات و صادرات کالاها اعمال نمیشد و کشتیهای تجاری تمام کشورها میتوانستند آزادانه در آن رفتوآمد کنند. این تصمیم، سنگبنای اولیه هویت اقتصادی هنگکنگ شد و آن را به گذرگاه اصلی تجارت واسطهای و ترانزیت کالا میان چین و بقیه جهان تبدیل کرد. تا پیش از جنگ جهانی دوم، اقتصاد هنگکنگ اساساً متکی بر همین دادوستد بندری و خدمات مرتبط به کشتیرانی و بازرگانی بود. انقلاب کمونیستی در چین و موج مهاجرت به هنگکنگ
رشد اصلی اقتصاد هنگکنگ از اواخر دهه ۱۹۴۰ و با وقوع انقلاب کمونیستی در چین و تاسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ رقم خورد. انقلاب در سرزمین اصلی چین، شوک بزرگی به هنگکنگ وارد کرد و سوخت موتور صنعتی شدن آن را تامین کرد. با روی کار آمدن حکومت کمونیستی در چین، صدها هزار نفر از نخبگان، کارآفرینان، سرمایهداران و کارگران ماهر، بهویژه از شانگهای، به سمت هنگکنگ گریختند. این مهاجرت انبوه، دو عنصر مهم را همزمان وارد هنگکنگ کرد: سرمایه و دانش فنی در حوزه تولید، بهویژه صنعت نساجی. …
