«این جنون محض است»؛ تب فناوری در جهانی جنگ زده!

خبرگزاری مهر - مجله مهر؛ عطیه جواره: صدای معلم بلند می‌شود: «اگر می‌توانستید چیزی را اختراع کنید که تا به حال به دست بشر ساخته نشده است، چه چیزی را می‌ساختید؟» دانش‌آموزان یکی پس از دیگری به فکر فرو می‌رفتند و در ذهنشان چیزهایی را می‌ساختند که حتی قادر نبودند برای آنچه از خیالشان زاییده شده است، اسمی انتخاب کنند. یکی از دانش‌آموزان دستش را با هیجان بالا می‌برد و با صدای بلندی می‌گوید: «خانوم من بگم؟» و بی‌آنکه منتظر اجازه شود، ادامه می‌دهد: «ماشین پرنده! بتونه بپره و از بین ترافیک بالا بره تا سریع‌تر به خونه برسیم. اصلاً این‌طوری وقتی گواهینامه بگیریم با یک تیر دو هدف رو زدیم، هم راننده‌ایم و هم خلبان! و دیگه نیازی نیست درس بخونم تا خلبان بشم، همین که گواهینامه رو بگیرم، مادرم رو سوار ماشین می‌کنم و اون رو به آرزوش که خلبان شدن منه می‌رسونم!» صدای پسربچه از هیجان می‌لرزد و زمانی که صحبت‌هایش تمام می‌شود نگاهی به چهره دوستانش می‌کند و مفتخر از خیالی که حالا آرزوی دیگر همکلاسی‌هایش شده است، سرجایش می‌نشیند. کم‌کم همه بچه‌ها با او هم‌نظر می‌شوند و دستانشان را روی شانه او می‌گذارند و با صدای آرامی خطاب به پسرک می‌گویند: «وای چه باحال! دمت گرم!»

رویاها هم دستخوش تغییر می‌شوند

از این خیال پرزرق‌وبرق که هر شنونده‌ای را در آن سن، و چه بسا که در سنین دیگر، به هیجان می‌اندازد، دو سال می‌گذرد! معلم بار دیگر سر کلاس می‌رود، کیفش را روی صندلی می‌گذارد و به دانش‌آموزانی که به سختی بر روی صندلی، خودشان را مجبور کرده‌اند تا بنشینند و گوش‌هایشان برای شنیدن زنگ تفریح، تیز است نگاه می‌کند و بر طبق روال هر سال دوباره می‌پرسد: «اگر می‌توانستید چیزی را اختراع کنید که تا به حال به دست بشر ساخته نشده است، چه چیزی را می‌ساختید؟» پسربچه‌ها یکی در میان به هم نگاه می‌کنند و هرکدامشان در عالم خیال به پرواز درمی‌آیند. صدای یکی از بچه‌ها از ته کلاس بلند می‌شود: «خانوم ما بگیم؟» و با تأیید معلم می‌گوید: «یه چیزی می‌ساختم هر بمبی که می‌خواد بخوره زمین رو یه کاری کنه که منفجر نشه!» همکلاسی‌هایش نگاهی به پسرک می‌اندازند و تصمیم می‌گیرند که رویای نیمه‌تمامش را تمام کنند: «خانوم! به جز بمب‌ها به نظرم باید یه چیزی بسازیم که جلوی موشک‌ها رو هم بگیره! مثل سپر.» …