بازار
به گزارش اختصاصی رکنا، سرهنگ محمد گروسی در شرح ادامه این پرونده می‌گوید با استفاده از نشانی‌ها و اطلاعاتی که در اختیار داشتند، تلاش کردند خود را به منطقه موردنظر در افغانستان برسانند، اما در نخستین مراحل نتوانستند به زهرا دسترسی پیدا کنند.
به گفته او، خانواده و بستگان فردی که دختر را به افغانستان برده بود، احتمالاً از پیگیری‌های پلیس در ایران اطلاع داشتند و همین موضوع می‌توانست باعث شود اطلاعات مربوط به جست‌وجو به آن سوی مرز منتقل شود.
گروسی توضیح می‌دهد که گروه موردنظر به‌طور مداوم از شهری به شهر دیگر می‌رفت. مأموران هر بار که به نشانی اعلام‌شده می‌رسیدند، متوجه می‌شدند افراد موردنظر تنها چند ساعت یا یک روز پیش از آن محل را ترک کرده‌اند. این جابه‌جایی‌های مکرر، از نگاه او، نشانه‌ای بود که احتمال می‌داد اطلاعات مربوط به تعقیب و جست‌وجو به آن‌ها می‌رسد. سه ماه جست‌وجو در شرایطی دشوار و پرخطر
این کارآگاه باسابقه با اشاره به دشواری‌های مأموریت می‌گوید در بخش‌هایی از مسیر، فردی که در پیدا کردن نشانی‌ها به او کمک می‌کرد نیز صلاح نمی‌دانست همراهش باشد. به همین دلیل، گروسی ناچار بود به‌تنهایی سراغ افرادی برود که به او معرفی شده بودند و مسیرهای مختلفی را برای رسیدن به سرنخ تازه طی کند.
این روند حدود سه ماه طول کشید؛ مدتی که به گفته او، جست‌وجو برای یافتن زهرا در شرایطی انجام می‌شد که امکان اتکا به نیروهای حفاظتی وجود نداشت و اعتماد کردن به افراد ناشناس نیز می‌توانست خطرهای بیشتری به همراه داشته باشد.
گروسی در روایت خود تأکید می‌کند که در چنین موقعیتی، علاوه بر دشواری شناسایی محل حضور دختر، حفظ امنیت شخصی و جلوگیری از جلب توجه نیز اهمیت زیادی داشت. نخستین دیدار با زهرا چگونه اتفاق افتاد؟
سرانجام، پس از پیگیری‌های طولانی، فرصتی برای دیدن زهرا فراهم شد؛ فرصتی که به گفته گروسی، از شرایط خاص محل نگهداری دختر ناشی شد.
او برای توضیح چگونگی این دیدار، به وضعیت خانه‌ها و محل‌های زندگی در برخی مناطق روستایی اشاره می‌کند؛ مناطقی که ممکن است سرویس بهداشتی خارج از ساختمان اصلی قرار داشته باشد و برای رسیدن به آن، افراد ناچار باشند مسافتی را از محل سکونت فاصله بگیرند. …
