او گفت: با چنین روندی، تئاتر از یک کالای فرهنگی به کالای تجاری صرف تبدیل شد و ماهیت آن تغییر کرد؛ اینجاست که کارکرد آن عوض میشود و نوع آدمهایی که کنار تئاتر میآیند نیز تغییرپذیر شد. وقتی ماهیت تجاری به هنری تئاتر میچربد، طبیعتا عدهای تاجر با هر شغلی در این عرصه وارد تهیهکنندگی میشوند. شاید بتوان گفت که طرف پولدار فکر میکند فرهنگ هم دارد. گودرزی گفت: وقتی جای این دو قصه عوض میشود چیدمان و نگاه هم متفاوت میشود.
این کارگردان تئاتر گفت: در تمام دنیا، تئاتر ویترین فرهنگی جامعه است و دولتها برای برنامههای تئاتر در دنیا سرمایهگذاری میکنند که جریان فرهنگی را دامن بزنند اما وقتی این هنر تبدیل به کالای تجاری میشود افراد با توهم پول و سرمایه وارد تئاتر میشوند. این افراد با ورود سلبریتیها به عرصههای نمایشی، حتی اگر فروش نداشته باشند، برای خودشان به اصطلاح اعتبار کسب میکنند. یعنی اعتبار نداشته را کسب میکنند.
این تهیهکننده تئاتر افزود: این افراد وقتی میبینند سرمایهشان در خطر است سراغ تئاترهای آزاد و شبانه میروند؛ یعنی کل کار فرهنگی را تخلیه کرده و جایگزینی برای آن تعیین میکنند. وقتی تئاتر تجربی، آزمایشگاهی و... کار میکنند برای این بخش تئاتر هزینه میشود تا تئاترها به شکل مختلف اجرا شوند و جامعه به سمت تجربههای جدید برود؛ اما در اینجا این نوع آثار شکل کلیشهای پیدا میکنند و آنهایی که سرمایهگذار هستند، مانند سرمایهگذاران سینمایی، آثار بسازبفروشی در تئاتر تولید میکنند.
او گفت: تئاتر هم این روزها تبدیل به کارهای سینمایی بسازبفروشی شده است. زمانی هشدار میدادیم و میگفتیم رونمایی ماشین مگان را میتوانند در جای دیگری برگزار کنند نه در تالارهای اصلی تئاتر. تالار وحدت سالن عروسی نیست، ویترین فرهنگی ماست. با این چنین روندی نمیشود گفت چرا میخفروش هم تهیهکننده تئاتر میشود. او توضیح داد: عنصری که جوهر هستی ندارد و ذاتنایافته از هستی است، نمیشود از آن انتظار هستیبخشی داشت. آن فرد در کلان نگاهش این است که اعتبار خریداری کند یا نامه معافیت مالی بگیرد، یا به اصطلاح در بین سرها، خودی نشان بدهد و جایگاه و منزلت اجتماعی داشته باشد. این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
