این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
همشهری آنلاین- سحر جعفریان عصر: حوالی خط ریلی ایستگاههای قطار، اتاقکی دنج پیداست که ششدانگ اختیارش با سوزنبان همان ایستگاهست. اختیار اتاقک نزدیک ریل راهآهن شمال یک، ایستگاه ورسک نیز در دست چند سوزنبان است که به نوبت و در شیفت ۲۴-۴۸ ساعته مشغول سوزنبانیاند. احمد قربانی، یکی از آنهاست که علیرغم دستمزد حداقلی، ساعتهای کاری سخت و حتی پیامدهای دشوار ناشی از وقوع حوادثی خاص، سوزنبانی را دوست دارد؛ بهویژه سوزنبانی در ایستگاه تاریخی ورسک. احمد به صدای هوهوی هر قطار، ابزار کارش را دست میگیرد و جَلدی از اتاقک بیرون میآید؛ بیسم، سوت، پرچمهای سبز و قرمز، چراغ علامت و مهمتر از همه کلید قفل سو زن ریل. لبخط آخرین ریلی که رو به او قرار گرفته، میایستد تا میلهراهنمای مسیر به لوکوموتیوران تحویل دهد یا پرچم سبزِ ورود یا قرمزِ خروج را بالا برد یا شماره واگن تَهبندِ (انتها) قطارهای باری را بخواند و یا کلید سو زنِ تغییر جهت سیر را میان قفل ریل بچرخاند و با زور و فشار، دسته اهرم سو زن را عقب یا جلو جابهجا کند. گاهی هم به رفت و روبِ سو زنها برسد. احمد قربانی، یکی از سوزنبانان ورسک، گفتنیهای شنیدنی از شغل کمترشناخته شدهاش دارد.سو، زنِ ریل ورسک
چند ۱۰۰ متر مانده به ایستگاه قطار ورسک و با فاصله تقریبی ۲ تا ۳ متر از حریم ریل، محل کار احمد بنا شده؛ اتاقکی آجری که پهنهاش به ۵ متر هم نمیرسد. سینهکش یکی از دیوارهای دودگرفته اتاقک، فانوسی کهنه از میخی زنگزده آویزان است و به دیوار مقابل آن نیز ساعتی قدیمی، دقیق تیکتاک میکند. کنج راستش، تختی کوچک و چوبی با تشک و بالشتی فرورفته و پتویی ناشور جا دارد و کنج چپش هم، بساط اجاق گاز لعابی رومیزی که از ۳ شعله، ۲ شعلهاش خراب است و کتری و قوری دورسوز استیل و قوطی پلاستیکی قندان و بقچه غذا روی زمین چیده شدهاست. اینها را احمد قربانی، سوزنبان ایستگاه راهآهن ورسک در توصیف محل کار متفاوت خود به همشهری میگوید و ادامه میدهد: « اتاقک کهنهایه. شما تصور کن که سابقه ساعت رو دیوارش، بالای ۵۰ ساله ...!؟.». …


دانلود از کافه بازار










































































































































