فایننشال تایمز از «بدترین بحران مالی در چهار دهه» برای کشاورزان کمربند غلات آمریکا سخن میگوید. از آغاز جنگ در فوریه، قیمت گازوییل به حدود ۵.۴۵ دلار در هر گالن و قیمت کود به بیش از ۹۰۰ دلار در هر تن رسیده است. این افزایش هزینه در اقتصادی رخ میدهد که کشاورزان آمریکایی پیش از جنگ نیز با قیمت پایین غلات، کاهش درآمد و پیامدهای جنگ تجاری، بهویژه در صادرات سویا به چین، دستوپنجه نرم میکردند. برآورد فدراسیون اداره مزارع آمریکا نیز از احتمال ۳۱ میلیارد دلار زیان محصولات زراعی در سال جاری بدون کمک دولت حکایت دارد؛ زیاندهیای که ممکن است تا سال ۲۰۲۷ ادامه یابد.
اما شگفتی اصلی در خود ارقام نیست؛ در مسیر انتقال هزینه است.
واشنگتن جنگ با ایران را با منطق فشار بر تهران آغاز کرد، اما اختلال در انرژی و حملونقل، هزینه را در زنجیرهای جهانی منتشر کرد: نفت، گازوئیل، گاز، کود، حملونقل، تولید کشاورزی و در نهایت مواد غذایی. فایننشال تایمز همزمان گزارش داده که افزایش هزینههای انرژی ناشی از جنگ، به یکی از تهدیدهای جدید تورم آمریکا پیش از انتخابات میاندورهای تبدیل شده است.
اینجاست که یک گزاره مهم شکل میگیرد: تحریم و جنگ اقتصادی، برخلاف تصور طراحانش، ابزارهایی یکطرفه نیستند. وقتی کشوری مانند آمریکا تلاش میکند شبکه تجارت جهانی را برای یک کشور دیگر محدود کند، با اقتصادی مواجه میشود که همان شبکه، بخشی از اقتصاد خودش را نیز نابود میکند. …
