بازار
بازار شایعات در مورد او داغ تر از گرمای سوزان تموز بود. اهالی شهر می گفتند این پیرمرد که خود را حکیم می خواند. صاحب کرامات خاصی است و خرق عادت و معجزه برایش به سهولت خوردن راحه الحلقوم است.
پادکست را اینجا بشنوید
اما واقعیت آن بود که در این چند ماه پیرمرد به احدی اجازه ورود به خانه اش را نداده بود. تنها هم نشین و همدمش شاگردی بود به نام اسد.
اما بالاخره روزی فرا رسید که حکیم عادت خود را بشکست و مهمانی را به حضور پذیرفت.
مهمان در حضور حکیم آن چنان تکلم برایش دشوار بود که حکیم خود به سخن در آمد.
زین العابدین موتمن
ای اسد آیا می دانی این مرد بلند قامت و تکیده کیست و از برای چه رنگ بر رخساره ندارد؟
اسد هم به حرف درآمد: تصدقتان شوم شما که به زیر و بم روزگار و احوالات بنی آدم واقفید بفرمایید.
حکیم هم ادامه داد: ایشان طغماج خان هستند. خواجه مقرب درگاه ترکان خاتون سوگلی ملکشاه سلجوقی.
این را که گفت، طغماج چشمانش گرد شد نفسش بند آمد حکیم ادامه داد: طغماج خان به سبب تکدر خاطر بانویشان ترکان خاتون به سرای ما قدم رنجه فرمودند.
از مجموعه پادکست صدای صفحه، آبروریزی در حزب به خاطر یک رابطه نامشروع را اینجا بشنوید .
پس حتما شایعات رنگ راستی بر خود داشتند که این حکیم ناشنیده و ناسناخته ، راز سینه ناگشوده طغماج را خواند.
حکیم ادامه داد: به ایشان بگویید امشب در انتظارشان هستیم.
طغماج تشکر دست و پا شکسته ای کرد و خانه حکیم را ترک گفت.
اما سبب بار خاطر ترکان خاتون چه بود؟ مگر غیر از این بود که او سوگلی شاه سلجوقی بود و ملکشاه بیش از همه زنان دربار، او را عزیز دل می داشت. از طره تابیده موها و چاه زنخدانش گرفته تا چشمان آهووشش از او ظاهری هم چون ماه ساخته بودند. بر این ها مضاف این که ترکان خاتون صاحب قوه تدبیر آن هم از نوع اعلایش بود و همین وزن جایگاهش را در ل سلطان افزوم می ساخت. …
