اما درست همین‌جا باید یک سؤال جدی را روی میز گذاشت؛ سؤالی که اتفاقاً پاسخ آن می‌تواند برای آینده اقتصاد و حتی آرامش اجتماعی کشور مهم‌تر از خودِ عدد ۷ میلیون تومان باشد: آیا این میزان افزایش حقوق، در شرایط اقتصادی امروز، واقعاً می‌تواند قدرت خرید مردم را ترمیم کند؟
این سؤال از سر ناسپاسی نیست. اتفاقاً مسئله این است که نباید با اعلام یک عدد، پرونده معیشت مردم را مختومه تلقی کرد. مردم در میدان ماندند؛ آیا مسئولان هم در میدان اقتصاد می‌مانند؟
ایران در ماه‌های گذشته فقط با یک بحران اقتصادی معمولی مواجه نبوده است. کشور ماه‌ها درگیر جنگ و تنش‌های سنگین بوده و مقامات رسمی بارها از حضور مردم در خیابان‌ها، همراهی آنان با کشور و ایستادن مردم پای ایران سخن گفته‌اند و این همراهی را از جلوه‌های همبستگی ملی دانستند.
این سرمایه اجتماعی را نمی‌توان بدیهی فرض کرد. مردمی که در ماه‌های سخت گذشته، در شرایط جنگی، ناامنی، فشار اقتصادی و نگرانی از آینده، زندگی روزمره خود را ادامه دادند و به معنای واقعی کلمه، «پای کار ایران» ماندند، طبیعی است که انتظار داشته باشند در مقابل، مسئولان نیز «پای کار زندگی مردم» بایستند.
قرار نیست شهروندی که وظیفه خود را در قبال کشور انجام داده، هر شب با یک سؤال تکراری به خانه برگردد: فردا قیمت کدام کالا دوباره بالا می‌رود؟ قرار نیست کارمند و بازنشسته‌ای که درآمدش ثابت است، هر ماه شاهد آب رفتن قدرت خریدش باشد و بعد برای جبران بخشی از این کاهش، منتظر تصمیمی باشد که چند ماه بعد اعلام می‌شود. مسئله رقم حقوق نیست؛ قدرت خرید است …
دانلود از کافه بازار
