دیپلماسی ایرانی: اواسط فوریه، پس از آنکه ایالات متحده نتوانست ایران را به صرفنظر کردن از جاهطلبیهای هستهایاش وادار کند، رئیسجمهور ایالات متحده دونالد ترامپ اولتیماتومی صادر کرد؛ رهبری ایران باید «یک توافق معنادار» با واشینگتن برقرار میکرد. «در غیر این صورت،» او گفت، «اتفاقات بدی رخ میدهد.» کمتر از هشت روز بعد، ایالات متحده و اسرائیل جنگ علیه ایران را آغاز کردند که همچنان ادامه دارد.
این جنگ از جهات گوناگون مورد انتقاد قرار گرفته است، اما تحلیلگران اغلب از فرض اساسی درباره اعتبار ایالات متحده که این جنگ آن را آزموده غفلت کردهاند. فهمی دیرپا وجود دارد که تمایل ایالات متحده به استفاده از زور برای دفاع از منافعش برای بازداشتن دشمنان بالقوه در آینده – و متقاعد کردن آنها به تسلیم در برابر نوع خواستههای گستردهای که دولت ترامپ از تهران مطرح کرد – ضروری است. همانطور که البریج کالبی، کارشناس امریکایی امور دفاعی در امور سیاستگذاری، در مراحل اولیه درگیری گفت، «فکر میکنم هم دوستان ما و هم دشمنان بالقوه درک میکنند که نیروی مشترک چه شایستگیهایی دارد و این نیز به بازدارندگی کمک میکند.»
بازگشت به سالهای اولیه جنگ سرد، مفهوم اعتبار – توانمندیهای ادراکشده یک دولت و تمایل آن به بهکارگیری این توانمندیها حتی به قیمتهای بالا – نقشی مرکزی در تصمیمهایی داشته که به بسیاری از بزرگترین عملیات نظامی ایالات متحده انجامید و آنها را تداوم بخشید. نیاز به تقویت اعتبار ایالات متحده نیروی محرکهای کلیدی در استراتژی واشینگتن در کره و ویتنام در میانه قرن بیستم بود و در عراق و افغانستان در جریان آنچه جنگ علیه تروریسم خوانده شد نیز نقشی مهم ایفا کرد. استراتژیستهای آمریکایی امروز نیز همچنان تصمیمات سیاست خارجی را بر پایه این ارزیابی میسنجند که این تصمیمات چگونه ممکن است شهرت کشور را تقویت یا تضعیف کنند. …


دانلود از کافه بازار










































































































































