ردپای زندگی‌هایی که ناتمام ماند

عسگر قهرمان پور، سردبیر ایران دیلی: این گزارش، روایت سفر یک‌روزه‌ای به میناب و بازدید از مدرسه شجره طیبه است؛ مکانی که حمله نظامی آمریکا، زندگی 168 کودک و معلم غیرنظامی را در آن خاموش کرد. در این سفر، از گلزار شهدای میناب تا کلاس‌های ویران مدرسه، با رد پای زندگی‌هایی روبه‌رو می‌شویم که ناتمام ماندند. شنیدن روایت مادران داغ‌دیده و بازماندگان، فرصتی است برای تأمل درباره رنج انسان‌ها، حق دانستن حقیقت و مسئولیت رسانه‌ها در ثبت فاجعه. این سفرنامه، فراتر از مرزهای جغرافیایی و سیاسی، یادآور مسئولیت مشترک ما در پاسداری از جان انسان‌ها، حقیقت و آینده کودکان است.

 

گلزار شهدای میناب

ساعت 12 ظهر بود که به گلزار شهدای میناب رسیدم؛ جایی که پیکر کودکان مدرسه شجره طیبه را به خاک سپرده‌اند. از پیش می‌دانستم دیدن این مکان حالم را دگرگون خواهد کرد، اما گمان نمی‌کردم اندوهی که در انتظارم است چنین سنگین و جانکاه باشد. وقتی وارد میناب می‌شوی، پیش از هر چیز چهره کودکان است که نگاهت را به خود می‌کشاند؛ تصویرهایی که در گوشه‌وکنار شهر دیده می‌شوند. گویی شهر هویت تازه‌ای یافته است؛ هویتی که دیگر نه فقط با نام و تاریخ و جغرافیایش، بلکه با چهره کودکانی شناخته می‌شود که در حمله نظامی آمریکا به مدرسه شجره طیبه جان خود را از دست دادند. انگار میناب، از آن پس، نام دیگری برای اندوهی شده است که هیچ مرزی نمی‌شناسد. …