بازار
این روزها هرچند کیلومترها آن‌طرف‌تر در فرانسه، خیابان‌ها با فریاد اعتراضِ معلمان و دانش‌آموزان به سیستم آموزشی گره خورده، اما در کشور خودمان نیز معلمان شریف سال‌هاست در سکوتی تلخ، با همان درد دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ دردی به نام «تبعیض معیشتی».
قصه پرغصه فیش‌های حقوقی نجومی و تبعیض آشکار را همه می دانیم و این تبعیض درباره معلمان غم انگیز تر است
وقتی یک معلم زحمتکش، دریافتی ناچیز و سفره خالی خود را با مزایای نجومی و تسهیلاتِ برخی نهادهای خاص (مثل سیستم بانکی) مقایسه می‌کند، بیش از هر چیز از بی‌عدالتی می رنجد . این فاصله طبقاتی، پیامی تلخ به جامعه مخابره می‌کند: بی‌ارزش‌بودنِ علم و معلم!
نخبگان منصف برای این درد یک راه‌حل عاجل دارند: «یکسان‌سازی نظام پرداخت‌ها و تجمیع آن‌ها در یک خزانه واحد و متمرکز.» تا دیگر هیچ دستگاهی جزیره‌ای عمل نکند و بیت‌المال عادلانه توزیع شود؛ همان عدالتی که مولای متقیان بر آن اصرار داشت. اما یکسان سازی به تنهایی راهگشا نیست. باید اقدامی مؤثر در جهت چابک سازی دولت صورت گیرد. باید فرهنگ از دولت ستانده و به ملت سپرده شود
اگر به فرمان تاریخی امیرالمؤمنین (ع) به مالک اشتر (خطبه ۳۴ نهج‌البلاغه) و وظایف حکمران اسلامی در فرمایشات ائمه معصومین نگاه کنیم، وظیفه اصلی حکومت عمران و آبادانی، و عدالت اقتصادی و تولید ثروت و رفاه عمومی است. متأسفانه سال‌هاست که … …
