مبنای نخست این مدل نفوذ، ورود به اقتصادهای شکننده و بحرانزده از دروازهٔ سرمایهگذاریهای زیرساختی و لجستیکی است. در دسامبر ۲۰۲۲ (آذر ۱۴۰۱)، یک کنسورشیم اماراتی شامل «بنادر دوبی» (AD Ports Group) و شرکت «اینپکتوس» توافقنامهای ابتدایی به ارزش ۶ میلیارد دلار با دولت سودان برای ساخت و توسعهٔ بندر «ابو امامه» در دریای سرخ امضا کرد؛ پروژهای که شامل احداث یک منطقهٔ اقتصادی و جادهای ۴۵۰ کیلومتری بود. هدف اعلامی، نوسازی اقتصادی بود، اما در لایههای پنهان، اینگونه پروژهها به بازیگر کوچک امکان میدهد کنترل شریانهای حیاتیِ تجاری را به دست گیرد و وزن ژئوپلیتیک خود را به شکلی نامتناسب با گسترهٔ سرزمینیاش افزایش دهد. هرچند تحولات بعدی و تنشهای سیاسی به توقف یا چالش در اجرای اینگونه قراردادها (از جمله تصمیمات نوامبر ۲۰۲۴ پورت سودان) انجامید، اما این الگو نشان داد چگونه زیرساخت به ابزاری برای نفوذ بلندمدت تبدیل میشود. …
سایت فراز / ۲ ساعت قبل
مکانیسمهای عریان استثمار، لجستیک جنگ و طلای خونین
در پس تصویر مدرن و درخشان امارات، شبکهای از بندرها، مسیرهای لجستیکی و تجارت طلا به بحران سودان و جنگ لیبی گره خورده است. این گزارش میپرسد این پیوندها چگو...

این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
تصویر رسمی و صیقلخوردهای که از امارات متحده عربی در عرصهٔ بینالمللی ارائه میشود، ساختاری از هابهای تجاری پیشرفته، مراکز لجستیکی مدرن و واسطهگری دیپلماتیک است. اما واکاوی اقتصاد سیاسی پیرامون و بررسی اسناد و گزارشهای تحقیقی مؤسسات معتبر جهانی نظیر «چتمهاوس» و «گلوبال ویتنس» پرده از واقعیت دیگری برمیدارد. آنچه در این جغرافیای درهمتنیده جریان دارد، تحقق مدلی از «استعمار بدون لشکرکشی رسمی» یا همان «امپراتوری استعماری بیسرصدا» است؛ مدلی که در آن، ثبات و صلح ملتها به حاشیه رانده شده و بحران، جنگ و فرسایشِ حاکمیتِ کشورهای پیرامونی به ابزاری برای انباشت سرمایه و گسترهٔ نفوذ مبدل میگردد.
دانلود از کافه بازار










































































































































