بازار
آلاء حسین را عراقی‌ها بیشتر با «زرق ورق» می‌شناسند؛ برنامه‌ای طنز در شبکۀ الشرقیه که او را به چهره‌ای محبوب بدل کرد. اما در سال‌های اخیر نامش بیش از صحنه با سیاست گره خورده است. حمایت بی‌پرده از حشد الشعبی و بازی در سریال «العشرة»، که درباره شهدای همین نیروست، او را به یکی از جنجالی‌ترین هنرمندان عراق تبدیل کرد. جنجال تازه اما از جای دیگری برخاست. او در مراسم تشییع آیت‌الله خامنه‌ای شرکت کرد و چندی بعد در رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی در بغداد با رایزن فرهنگی دیدار کرد و گلدانی فیروزه‌کوب و فرشی ایرانی هدیه گرفت. رسانه‌های عراقی این دیدار را پاداش حضورش در تشییع خواندند. خودش اما گفت نه تکریمی در کار بوده و نه این هدیه چیزی جز رسم میزبانی آن نهاد است.
پس از این هیاهو، آلاء حسین به برنامه منی سامی در شبکه «الأولی» رفت و با پرسشی صریح روبه‌رو شد: عقیده برایت عزیزتر است یا وطن؟ نخست برآشفت که مجبور به پاسخ نیست، و سپس جمله‌ای گفت که در عراق دست‌به‌دست شد: عقیده و وطن دو چشم یک چهره‌اند و برابر؛ «وقتی وطن به خطر افتاد، عقیده نجاتش داد». مرادش سال ۲۰۱۴ بود، که فتوای آیت‌الله سیستانی جوانان عراقی را به نبرد با داعش فراخواند.
هوادارانش این پاسخ را زیرکانه دانستند. اما همین جمله، اگر با دقت خوانده شود، علیه ادعای گوینده‌اش شهادت می‌دهد. اگر عقیده در روز خطر وطن را نجات می‌دهد و مؤمنان در روز خطر عقیده را، پس با دو کفه برابر سروکار نداریم؛ یکی ناجی است و دیگری نیازمند نجات. و پرسشی که در آن گفت‌وگو مطرح نشد همچنان پابرجاست: آن روزها که فرزندان همین سرزمین در خطر بودند، وطن کجا بود؟ تاریخ معاصر عراق پاسخی تلخ برای این پرسش دارد.
تابعیتی که با یک امضا باطل شد …
