دریای خزر به همراه شوری آب و زیست حدود ۴۰۰ گونه بومی در آن، یک سیستم زیست محیطی منحصر به فرد ایجاد کرده است که آلودگی آب این دریا آسیب جبران ناپذیری به این سیستم زیست محیطی وارد خواهد کرد.
دریای خزر که به عنوان بزرگترین مناطق نفت خیز جهان محسوب می شود و از نظر منابع نفتی غنی است به طوریکه در جایگاه دوم بعد از خاورمیانه قرار دارد اما همین ظرفیت بعنوان مهمترین عامل آلودگی در این دریای خزر می باشد که ایران در این آلودگی هیچ نقشی ندارد.
در حال حاضر بیش از ۱۳۰ رودخانه به این دریا منتهی می شوند که رودخانه های بزرگ به طور عمده در سواحل شمالی و رودخانه های کوچک در سواحل غربی و جنوبی پراکنده اند. رودخانه های شمالی ۸۵ درصد آب خزر را تأمین می کنند و رودخانه های خزر جنوبی (ایران و آذربایجان) ۶۰ درصد آورد رسوبی را به خود اختصاص می دهند.
آبهای ساحلی به لحاظ اقتصادی، اجتماعی و تفریحی دارای اهمیت فراوانی می باشد که در اثر توسعه جوامع، اثرات منفی ناشی از فعالیت های اقتصادی و صنعتی بر این منبع با ارزش دیده می شود و سطح کیفیت این آب ها بر اثر ورود آالاینده های مختلف کاهش یافته است. کیفیت آب نقش کلیدی در تعیین قابلیت استفاده از منابع را دارد و به هدف مورد نیاز برای استفاده وابسته است. از این رو برای مدیران منابع هیدرولوژیکی بسیار مهم است تا بتوان با اطمینان وضعیت کیفیت منبع را بیان کرد. به طور کلی آلودگی رودها تاثیر زیادی در آلودگی دریاها دارد اگر میزان آلودگی زیاد نباشد آب می تواند با خاصیت خود پالایی آن را از بین ببرد اما در صورت زیاد شدن آلودگی خود پالایی کارساز نخواهد بود و باید برای آن چاره ای اندیشید.
استان مازندران سالهاست که زیر بار سنگین و خفهکننده بحران پسماند دستوپاشکسته حرکت میکند. بحرانی زیست محیطی که اکوسیستم شکننده خزر و جنگلهای هیرکانی را با چالشهای جدی مواجه کرده است. اما در این میان، خطه بهشهر با عبور از الگوهای سنتی و حرکت به سمت مدیریت مدرن پسماند و دیپلماسی محیطزیستی مسیر متفاوتی را برگزیده است. …
