سه هفته دویدن، تماس گرفتن و امضا جمع کردن؛ حاصلش شد ۷۴ امضا از مجموع ۲۸۵ نماینده مجلس دوازدهم. این تمام چیزی است که پیمان جبلی، رئیس رسانه ملی برای دفاع از ادامه حضورش در صداوسیما از مجلس بهدست آورده است؛ حمایت حدود ۲۶ درصد نمایندگان.
در این مدت معاونت پارلمانی سازمان، نمایندگان را یکییکی برای امضای بیانیه حمایت از صداوسیما و ابقای جبلی پای کار آورد؛ اما در نهایت حتی یکسوم مجلس هم حاضر نشد، پای این حمایت امضا بزند. عددی که بهخودیخود حرف زیادی برای گفتن دارد. مدیری که قرار است با تکیه بر جایگاه و عملکرد خود، ادامه کار دهد حالا برای اثبات مقبولیتاش ناچار شده از نمایندگان امضا جمع کند و نتیجه آن، نشان میدهد حتی در مجلسی که بخش قابلتوجهی از ترکیب آن با جریان سیاسی حاکم بر صداوسیما همسوست اکثریت حاضر نشدهاند، پای این مدیریت هزینه بدهند.
نکته مهم اینجاست که رئیس صداوسیما منصوب رهبری است و سازمان تحت مدیریت او نیز نهادی فراتر از یک دستگاه اجرایی معمولی محسوب میشود. بنابراین اینکه چرا رئیس صداوسیما باید برای ادامه حضور خود به جمعآوری علنی امضا و جلب حمایت نمایندگان متوسل شود، محل سوال است. وقتی معاونت پارلمانی سازمان، نمایندگان را یکییکی برای امضای بیانیه حمایت از رئیس، پای کار میآورد، دیگر با یک لابی سیاسی معمولی طرف نیستیم. در مناسبات سیاسی، لابی و رایزنی برای جلب حمایت، امری شناختهشده است؛ اما اینکه خود یک سازمان برای تثبیت رئیساش وارد چنین فرآیندی شود، دستکم نشان میدهد که مدیریت صداوسیما از میزان مقبولیت خود مطمئن نیست و شاید بیش از هر کس دیگری میداند که بخش بزرگی از جامعه دیگر او را نمیخواهد.
امضاهایی که به کار نمیآیند
این ماجرا از یک جهت دیگر هم قابلتوجه است؛ اصلاً ابقای رئیس صداوسیما در اختیار نمایندگان مجلس نیست. حکم رئیس سازمان را مجلس صادر نمیکند که برای تمدید آن نیازی به جمعآوری امضای نمایندگان باشد. مشخص نیست هدف از این رایزنیها و جمعآوری امضا چیست و قرار است با این بیانیه چه تصویری از حمایت مجلس از جبلی ساخته شود؟ …
