مرتضی جوادی آملی، استاد حوزه و دانشگاه: فقها در دوران تحصیل و طی مسیر علمی خود با جریانها و دیدگاههای گوناگونی روبهرو هستند، اما آنچه برخی از آنان را در جایگاهی ممتاز قرار میدهد، تلاش برای حفظ مرز اعتدال، دقت و احتیاط در فهم معارف اهلبیت(ع) است. آیتالله العظمی شبیری زنجانی از جمله فقیهانی بود که در تمام دوران تحصیل، با جدیت و دقت فراوان در پی فراگیری عمیق و دقیق علوم اهلبیت(ع) بود و تلاش کرد این دانش را به عنوان سرمایهای برای خود و جامعه حفظ و منتقل کند.
دوران تحصیل ایشان در محضر استادانی همچون آیتالله العظمی سیدمحمد محقق داماد، از مقاطع مهم شکلگیری شخصیت علمی ایشان بود. دقت نظر، وسواس علمی و احتیاط در استنباط احکام، از ویژگیهایی بود که از همان دوران در شخصیت علمی ایشان شکل گرفت و در سالهای بعد نیز همواره ادامه یافت. توجه به ظرایف علمی و دقت در شیوهای که ائمه اطهار(ع) در بیان احکام الهی داشتند، از جمله ویژگیهایی بود که در میان شاگردان و علاقهمندان مکتب ایشان زبانزد بود.
اما شخصیت آیتالله شبیری زنجانی را نمیتوان تنها با ویژگیهای علمی و فقهی توصیف کرد. یکی از مهمترین ابعاد شخصیت ایشان، وارستگی و پرهیزگاری بود. ایشان همواره میکوشید در مسیر زندگی دینی از هر امری که میتوانست شائبهای ایجاد کند فاصله بگیرد. همین دقت و احتیاط، تنها به مباحث فقهی محدود نبود، بلکه در سلوک شخصی، اجتماعی و حتی نوع ارتباط ایشان با دیگران نیز دیده میشد.
زندگی ساده و دور از تعلقات دنیوی، بخش دیگری از همین سلوک بود. علم و اخلاق در شخصیت ایشان از یکدیگر جدا نبودند. در کنار جایگاه علمی و تخصص ایشان در فقه، رجال، حدیث، روایات و بررسیهای سندی و رجالی، صلاحیتهای اخلاقی و سجایای انسانی نیز همواره مورد توجه بود. برای بسیاری از حوزویان، زندگی ایشان نمونهای عینی از این معنا بود که عالم دینی میتواند در عین برخورداری از بالاترین مراتب علمی، ساده، بیپیرایه و متکی بر آموزههای دینی زندگی کند.
حوزههای علمیه در طول یک قرن، شخصیتهای بزرگی را پرورش دادهاند … …
