احتمالاً اکدیها، آشوریها، بابلیها و عیلامیها نقش مهمی در شکلگیری جایگاه عدد هفت بهعنوان یک عدد مقدس داشتهاند. اما ریشه تقدس این عدد و تجلی آن در باورهای ایرانی، به اندیشههای زرتشتی بازمیگردد. آنچه میدانیم این است که عدد هفت طی هزاران سال نماد کمال بوده و ارتباطی عمیق با نظم کیهانی، پاکی و نیروهای الهی پیدا کرده است.
آنچه اهمیت تقدس عدد ۷ را نزد زرتشتیان بیشتر میکند، وجود ۷ موجود مقدس جاویدان است که به «هفت سپند» شهرت دارند. به آنها امشاسپندان میگویند که در واقع، همراه با اهورامزدا یا همان سپنتا مینو، هفت موجود مقدس جاویدان را شکل میدهند.
نامهایشان را بارها شنیدهایم. برخی از آنها نام ماههای سال را دارند. یکی از آنها وهومن یا بهمن است، به معنای اندیشه نیک و ذهن خوب. او نگهبان حیوانات مفید و چهارپایان است و راهنمای انسان به سوی اهورامزدا از طریق اندیشه نیک به شمار میرود. این بهمن است که پس از مرگ، روان نیکوکاران را به بهشت میبرد. همچنین در روایتهای زرتشتی، بهمن در کنار رودخانه به ملاقات زرتشت آمد و او را نزد اهورامزدا برد تا به پیامبری برسد.
بعدی اردیبهشت است که به آن «اشهوهیشته» میگویند؛ به معنای بهترین راستی، نظم الهی، حقیقت و عدالت. او نگهبان آتش است و نقش برقرارکننده نظم کیهانی و اخلاقی و نماد قانون الهی در جهان را دارد.
یکی دیگر شهریور است؛ «خشَترَهوَیریَه» به معنای شهریاری آرمانی، قدرت مطلوب و سلطنت خوب. او نگهبان فلزات و آسمان است و نماد قدرت و حکومت عادلانه در پایان جهان به شمار میرود. همچنین مسئولیت مهم استفاده از فلز گداخته برای آزمون نهایی را بر عهده دارد.
از مجموعه داستان باستان، کشف یک محوطه باستانی در خطر در نزدیکی شهر بهشهر ، احتمالا متعلق به بیش از یک میلیون سال قبل را اینجا ببینید …
