تقریباً دو سال پیش کتاب «تاکسی‌سواری» سروش صحت را مطالعه کردم؛ مجموعه‌ای از داستان‌های بسیار کوتاه (میکروفیکشن) که در آن اثری از حضور مستقیم خالق اثر نبود و نویسنده گویی پای خود را از متن بیرون گذاشته بود. با این‌حال، هر داستان جهان منحصربه‌فرد خود را داشت و برخی از این داستانک‌ها خواننده را به تأمل وامی‌داشت. حتی در میان بیش از ۱۲۰ داستان کتاب، موقعیت‌هایی وجود داشت که خواننده با بعضی از آنها احساس نزدیکی بیشتری می‌کرد. در مجموع، همواره جای خالی چنین کتاب‌هایی در میان قفسه داستان‌های ایرانی کتابفروشی‌ها احساس می‌شد و سروش صحت توانست این خلأ را تا حدودی پر کند. نمی‌دانم کتاب تاکنون به چاپ چندم رسیده است، اما با توجه به استقبالی که از آن شد، به‌نظر می‌رسد مسیر موفقیت‌آمیزی را طی کرده باشد.
همین استقبال و بازخورد مثبت باعث شد که از حدود سه چهار ماه پیش، تبلیغات سریالی با نام «تاکسی» با اقتباس از کتاب «تاکسی‌سواری» سروش صحت در پلتفرم شیدا آغاز شود. البته سروش صحت، همچون برخی دیگر از آثار تصویری‌اش، این‌بار نیز به همراه ایمان صفایی نگارش فیلمنامه را برعهده داشته است. با توجه به جهان داستانی کتاب و تجربه‌های قبلی صحت، انتظار می‌رفت با اثری متمایز از سایر تولیدات نمایش خانگی روبه‌رو باشیم. «تاکسی» سریالی ۱۲ قسمتی و اپیزودیک است که هر قسمت آن بین ۳۰ تا ۳۵ دقیقه زمان دارد.
شروعی ناامیدکننده
این انتظار اما خیلی‌زود و از همان اپیزود نخست جای خود را به ناامیدی داد. «تاکسی» با ایده‌ای جذاب و نوستالژیک برای هم‌نسلان من آغاز می‌شود: یک تاکسی پیکان نارنجی؛ یادآور روزهای دوست‌داشتنی و بی‌دغدغه‌ای که سال‌هاست به دست فراموشی سپرده شده‌اند. تاکنون شش قسمت از این سریال پخش شده و به نیمه راه رسیده‌ایم. در این میان، دو اپیزود نسبت به سایر قسمت‌ها از فیلمنامه محکم‌تر و بازی‌های روان‌تری برخوردار بوده‌اند.
البته از همان ابتدا نباید جهان ابسورد سروش صحت و امضای خاص او را نادیده گرفت؛ امضایی که در تک‌تک اپیزودها به چشم می‌خورد. با این‌حال، آنچه در داستان‌های «تاکسی» آزاردهنده است، این است که مجال اندیشیدن را از مخاطب می‌گیرد و از همان ابتدا، شعارها و پندهای اخلاقی اغراق‌شده و گل‌درشت را به خورد بیننده می‌دهد. …
دانلود از کافه بازار
