تصاویر آرشیوی ایرنا از ۱۱ فروردین ۱۳۴۳، مردم نازیآباد را در یکی از نخستین تجربههای سینمای سیار نشان میدهد؛ قابهایی سیاهوسفید از روزگاری که تماشای فیلم هنوز تجربهای جمعی، کمیاب و هیجانانگیز بود. در آن تصاویر، سینما فقط یک فیلم یا وسیله سرگرمی نیست؛ اتفاقی است که مردم را کنار یکدیگر نشانده و برای ساعتی فضای محله را تغییر داده است.
شاید امروز نتوان فهمید فیلمی که روی آن پرده نمایش داده شد، در ذهن چند نفر باقی ماند اما میتوان حدس زد خود آن لحظه، لحظه خاموش شدن چراغها و روشن شدن پرده، برای بسیاری از تماشاگران از داستان فیلم ماندگارتر بوده است.
برای نسلی که تلفن همراه، اینترنت و سامانههای نمایش آنلاین را نمیشناخت، آمدن سینما به محله چیزی شبیه گشوده شدن پنجرهای به جهانی دیگر بود. مردم برای دیدن جهان روی پرده، ناچار نبودند مسیر طولانی تا مرکز شهر را طی کنند یا هزینهای فراتر از توان خانواده بپردازند. این بار سینما بود که راه افتاده و خود را به مخاطب رسانده بود.
پردهای دور از زرقوبرق لالهزار
تهران دهه ۴۰، شهری بود که سینماهای مشهورش بیش از همه در خیابانهایی مانند لالهزار و بخشهای مرکزی پایتخت متمرکز بودند. رفتن به سینما برای بخشی از جامعه، تفریحی آشنا محسوب میشد اما این امکان به طور برابر در اختیار همه شهروندان قرار نداشت.
فاصله جغرافیایی، هزینه رفتوآمد و بلیت و تفاوت امکانات میان محلههای تهران، تجربه سینما رفتن را برای همه یکسان نمیکرد. در چنین شرایطی، برپایی یک سینمای سیار در نازیآباد فقط انتقال دستگاه نمایش از نقطهای به نقطه دیگر نبود؛ پردهای کوچک از یک شکاف بزرگ شهری کنار میرفت. …
