بازار
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
آرمان امروز : فرانسیس فوکویاما سال‌ها به عنوان یک خوش‌بینِ ساده‌لوح شناخته می‌شد. او اکنون می‌خواهد حقیقت را روشن کند… فوکویاما هرگز به ما قول نداده بود که خوشبخت و شادمان خواهیم شد…آنچه فوکویاما شناسایی کرده یک مشکل انسانی است: پلک‌زدنی که آرمان‌شهر (یوtopiа) را از ویران‌شهر (دیستوپیا) جدا می‌کند. ما آنچه را که همواره می‌خواستیم به دست آوردیم، اما این کافی نیست و هرگز نخواهد بود. فوکویاما، تحلیل‌گر همواره شفاف، می‌نویسد: «ما وسایلی برای توزیع کمی عادلانه‌ترِ منابع داریم و باید متعهد به انجام آن شویم. آنچه ما فاقد آن هستیم، راهی برای توزیعِ “احترام” است.» آن میل به رسمیت شناخته‌شدن سیراب نخواهد شد، و این واقعیت خطرناک‌ترین چیز برای همه ماست. این مقاله به واکاوی خودزیست‌نامه‌نگاری جدید فرانسیس فوکویاما (در قلمرو واپسین انسان) می‌پردازد و اتهامِ «خوش‌بینیِ ساده‌لوحانه» را از نظریه پایان تاریخ او می‌زداید (مقاله ای که در آتلانتیک ۹ سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر و توسط هوش مصنوعی ترجمه شده است). گال بکرمن نشان می‌دهد که فوکویاما دموکراسی لیبرال را همچنان تنها و بهترین پاسخ ممکن به نیاز انسان برای «رسمیت شناخته‌شدن» (تیموس) می‌داند، اما هشدار می‌دهد که زیستن در این انتهای تاریخ، انسان‌ها را گرفتار ملال و بی‌حوصلگی ساخته است. انسانِ مدرن که با «واپسین انسانِ» نیچه هم‌افق شده، در غیاب خطرات بزرگ و نبردهای قهرمانانه، دست به مبارزه برای خود مبارزه می‌زند؛ طغیانی که از اعتراضات دانشجویی تا خیزش‌های پوپولیستی و راستِ افراطی تجلی یافته است. مقاله نتیجه می‌گیرد که مشکل اصلی نظم فعلی نه ناپایداریِ اقتصادی، بلکه ناتوانی در «توزیعِ عادلانه احترام» و سیراب کردنِ این عطش سرکش است. گال بَکِرمَن از نویسندگان نشریه آتلانتیک و نویسنده جدیدترین کتابِ «چگونه یک معترض باشیم» است. این مقاله را در ادامه می خوانید: … روزنامه آرمان امروز / ۱۴۰۵/۰۸/۰۶
اندوهِ «واپسین انسان» بودن
آرمان امروز : فرانسیس فوکویاما سال‌ها به عنوان یک خوش‌بینِ ساده‌لوح شناخته می‌شد. او اکنون می‌خواهد حقیقت را روشن کند فوکویاما هرگز به ما قول نداده بود که خوشبخت و شادمان خواهیم شد آنچه فوکویاما شناسایی کرده یک مشکل انسانی است: پلک‌زدنی که آرمان‌شهر (یوtopiа) را از ویران‌شهر (دیستوپیا) جدا می‌کند. ما آنچه را که همواره [ ]
