احساس تنهایی و خواب ناآرام با دو پرسش از یک مقیاس نشانه های افسردگی سنجیده شد. در تحلیل تعدیل شده، هر دو نشانه با شانس آماری بالاتر پیامد ارتباط داشتند. برای افرادی که هر دو نشانه را داشتند، نسبت شانس در مقایسه با افراد فاقد هر دو، ۱٫۵۳ بود. این عدد را نباید به افزایش ۵۳ درصدی خطر واقعی ترجمه کرد؛ نسبت شانس و نسبت خطر یکسان نیستند.
نتیجه درباره مجموعه سارکوپنی احتمالی و تایید شده است، نه فقط موارد تایید شده. مطالعه نیز مشاهده ای است و ثابت نمی کند تنهایی یا خواب ناآرام علت مستقیم بیماری بوده اند. همچنین میزان بروز در این نمونه، آمار عمومی مردم ایران نیست. ارزش خبر در شناسایی یک ارتباط قابل توجه و نیاز به بررسی بیشتر است. تنهایی همیشه به معنای تنها زندگی کردن نیست
موسسه ملی سالمندی آمریکا میان تنهایی و انزوای اجتماعی تفاوت می گذارد. تنهایی، احساس ناخوشایند کمبود ارتباط است؛ انزوای اجتماعی به کم بودن تماس ها و ارتباط های واقعی اشاره دارد. ممکن است فردی در خانه ای شلوغ زندگی کند، اما احساس کند کسی او را نمی فهمد. فردی دیگر نیز با وجود زندگی تنها، روابط رضایت بخشی داشته باشد.
این تفاوت، برای پرسیدن درباره وضعیت یک عضو خانواده مهم است. شمار مهمانی ها یا تعداد تماس ها، همه تجربه فرد را نشان نمی دهد. پرسش درباره رضایت او از روابط، امکان گفت و گو و فعالیت هایی که دوست دارد انجام دهد، تصویر روشن تری فراهم می کند. پاسخ را باید از خود فرد شنید، نه از برداشت اطرافیان درباره شلوغ یا خلوت بودن زندگی اش.
راهنمای موسسه ملی سالمندی، تنهایی و انزوای اجتماعی را با مشکلات سلامت، از جمله خواب نامناسب و کم شدن فعالیت، مرتبط می داند. این شواهد زمینه ای، جای نتیجه مطالعه تازه را نمی گیرند؛ آنها توضیح می دهند چرا توجه هم زمان به ارتباط اجتماعی، خواب و عملکرد جسمی، پرسشی معقول برای مراقبت از افراد است. ضعف را فقط به سن نسبت ندهیم …
دانلود از کافه بازار
