جنگ و اقتصاد ریاضتی

ولیعهد عربستان سعودی در مصاحبه‌ای می‌گوید ایران چشم به فتح حرمین شریفین دارد و همه کارهایشان ریا و ظاهرسازی است. همچنین می‌گوید هاشمی‌رفسنجانی که ظاهرا می‌خواست با عربستان رابطه داشته باشد، در این امر صادق نبود و البته حرف‌های دیگر. بن‌سلمان به روی خود نمی‌آورد که حتی قبل از پیروزی انقلاب اسلامی و در همین ۴۷ سال تا چه اندازه برای گسترش تفکر وهابی‌گری و دمیدن بر دشمنی با شیعیان و مهدورالدم خواندن آنها و نفوذ در اهالی سنت و جماعت ایران و پاکستان و مسلمانان آفریقا سرمایه‌گذاری کرده و از گروه‌های تروریستی طالبان و القاعده و داعش حمایت کرده است. البته بن‌سلمان برای گفتار خود شواهدی نیز دارد و آن سخنان افراد نامعقول ایرانی در لباس‌های متفاوت است که حتی ادعای فتح جهان و حسینیه‌کردن کاخ الیزه و مسجدکردن کاخ سفید را داشتند و به همین عربستان سعودی خطاب‌هایی کردند که امروز بن‌سلمان آن را شاهد خود آورده است؛ حرف‌هایی که این روزها حتی بیش از گذشته به زبان آدم‌های نامعقول و متوهم و شاید هم ابزارهای کفر و نفاق می‌آید و برای تضعیف جمهوری اسلامی ابزار به دست دشمن می‌دهد. مثل آن روحانی ضد توسعه و مصرف‌کننده محصولات توسعه که می‌گوید ما حتی برای پیش‌بردن عقایدمان نیمی از جمعیت خود را قربانی می‌کنیم. تصور کنید (که فقط تصور نیست) در خاورمیانه، اسرائیل توسعه‌طلب و در کمین اراضی مسلمانان، عربستان جاه‌طلب و در فکر گسترش وهابی‌گری و نیز ترکیه در پی گسترش جهانی مفهوم پان‌ترکیسم در منطقه باشند و این تصور در ذهن همه اهالی خاورمیانه و جهانیان به‌صورت قطعی پدید آید، آن وقت منطقه چه حالی خواهد داشت. اگر نیک بنگریم نظام ایدئولوژیک ما از یک سو نمی‌تواند از اهداف و شعارهای خود دست بردارد و حتی اگر دست بردارد و تنها یک حکومت واقعا ملی باشد، دشمنان همچنان وجود خواهند داشت. حتی اگر با آمریکا کنار بیاییم (آمریکا جدا از صهیونیسم) و رابطه‌مان را با عربستان مطمئن کنیم، هنوز اسرائیل وجود دارد و در عین تجاوزگری و توسعه‌طلبی با استفاده از مبانی اعلامی جمهوری اسلامی مانند «نابودی اسرائیل»، به عنوان پیشگیری از تجاوز ایران و با شعار حفظ جان یهودیان و دفاع از خود و با برتری هوایی به تجاوز و جنگ علیه ایران خواهد پرداخت و طبعا مانند اکنون هیچ کشور خارجی و هیچ سازمان بین‌المللی آن را محکوم و از تجاوز آن جلوگیری نخواهد کرد. پس دشمنان ما وجود خواهند داشت و در فکر خود اندیشه سلطه بر ما را مرور خواهند کرد و این در حالی است که دشمنان دیگری در مرزهای مختلف ایران به کمین نشسته‌اند و به این خاطر باید بگوییم جنگ تازه شروع شده و هرگز پایان نمی‌یابد. از یک سو ما که در چنین گردابی قرار گرفته‌ایم در مسائل داخلی، کاریکاتوری از لیبرالیسم ناقص و هرج‌ومرج اقتصادی و اجتماعی و شلخته‌گری در مدیریت کشور را پیشه کرده‌ایم و قدر متیقن اگر دشمنان خارجی از دشمنی صرف‌نظر کنند با این شیوه زندگی و مدیریت پایانی خوش نخواهیم داشت و هیچ تدبیری برای رفع مسائل نمی‌‌اندیشیم. درست مانند اینکه می‌دانیم زلزله خواهد آمد اما مدیریت ما سال‌هاست براساس کمک به فاجعه زلزله انجام وظیفه می‌کند. سؤال اینجاست که چرا ما به تداوم جنگ باور نداریم؟ نه آنکه ما تجاوز کنیم بلکه در معرض تجاوز هستیم. همچنان‌که این مهم انجام شد و تهدیدها بی‌شرمانه ادامه دارد و صراحتا حرف از تجاوز وسیع و قاطع نظامی می‌زنند و هیچ‌کس جلودار آنها نیست و چنین خواهند کرد. همچنان‌که در موارد مشابه دیگر نهایت سفاکی و تجاوزگری بی‌رحمانه را انجام داده‌اند. ما نیز در همین حال با خوش‌خیالی به مردم نوید معیشت بهتر و حل مسائل اجتماعی و کم‌شدن تورم و زندگی بهتر را می‌دهیم. درحالی‌که باید اقتصاد ریاضتی را پیشه کنیم. واقعا اگر به‌دنبال رفاه جامعه، شکوفایی اقتصاد، پیشرفت کشور و قوی‌شدن کشور در ابعاد مختلف هستیم، باید بدانیم به این سیره و روش موجود چنین امری محال است و چون نمی‌خواهیم به دریوزگی و اطاعت از بدتر از طاغوت‌های زمان گردن نهیم، پس باید جامعه را به نظامی اجرائی و ریاضتی که از عهده مقابله با جنگ دائم برآید مجهز کنیم و شیوه‌های کنونی را به خاک بسپریم. اگر به‌سادگی نمی‌توانیم این را به باور خود برسانیم خوب است ۱۰ یا ۲۰ سال گذشته را که نه جنگ و نه صلح، نه مذاکره (به جز موارد معدود) داشته‌ایم، مرور کنیم.