بازار
فدراسیون فوتبال ما -در تمام ادوار و نه فقط زمان تاج- خلاف روال دهه‌های قبل که دقیقه ۹۰ یک مربی برای سطوح پایه انتخاب و با مشکلاتی -مثل ندادن بازیکن، به خصوص در سطح امید- مواجه و در نهایت برای ۵ دهه همیشه شاهد ناکامی بود، این بار کمتر از دو ماه بعد از فاجعه بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا نام یحیی گل محمدی را به عنوان سرمربی تیم ملی امید اعلام کرد.
تا اینجا همه چیز مثبت است، بخصوص که تا دو سال پیش، کمیته المپیک هم در سرنوشت تیم امید تصمیم گیر و همیشه چوب دو تا شدن آشپز را می خوردیم. الحمدلله این بار به خواب زمستانی نرفته و خیلی زود تکلیف نیمکت تیم امید را مشخص کردیم، اما جای تعجب دارد که چرا این همه پیرامون این تصمیم مانور می‌شود. چرا این همه به کسی مثل یحیی گل محمدی -که به عنوان بازیکن و سرمربی هیچ نیازی به معرفی و تعریف ندارد- کردیت داده می‌شود؟
البته یحیی آنقدر با تجربه هست که با این همه تعریف و تمجید، به ورطه غرور نیفتد اما سوال اینجاست که با این همه مانور روی اسم او، چقدر فشار توقعات بی دلیل ایجاد خواهد شد؟ مگر نه اینکه همه می‌دانیم سرمربی تنها درصدی در موفقیت یک تیم -چه ملی و چه باشگاهی- تاثیر دارد؟ کیست که نداند با انتخاب سرمربی، تازه کار فدراسیون و مدیران آغاز می شود؟
این روزها جوری از یحیی صحبت می شود که انگار ناجی افسانه‌ای به تیم امید آمده و کار تمام و از حالا به بعد، همه چیز گردن گل محمدی است! انگار او با دست خالی، … …
