بازار
کاوری که در سال‌های گذشته چه در سینما و چه در تلویزیون دست به تجربه‌های متفاوتی زده، حالا در گفت‌وگویی از چالش‌های ورود فناوری‌های تازه به قاب تصویر دفاع می‌کند؛ هرچند تاکید دارد هیچ ابزاری جای حس و نگاه انسان را نمی‌گیرد. او در این گپ‌وگفت، از رمز و راز وفاداری به فیلمنامه، تفاوت بازی در زمین سینما با سریال‌سازی و معمای این روزهای فیلم‌سازان یعنی «چطور اثری بسازیم که هم تحسین شود و هم بفروشد؟» حرف زده است.
وقتی فیلمنامه «دیوار دفاعی» به شما پیشنهاد شد، چه چیزی بیش از همه توجه‌تان را جلب کرد و باعث شد کارگردانی این سریال را بپذیرید؟
بیش از هر چیز، برای من جذابیت «دیوار دفاعی» در ظرفیت دراماتیک قصه و پیوندی بود که میان تاریخ، زندگی مردم و یک رقابت فوتبالی برقرار می‌کرد. در ظاهر، با داستان یک مسابقه فوتبال روبه‌رو هستیم، اما در لایه‌های عمیق‌تر، قصه درباره کرامت انسانی، حق‌خواهی و اراده آدم‌هایی است که در شرایط نابرابر، حاضر نیستند تسلیم شوند. از طرف دیگر، فضای تاریخی قصه و زندگی کارگران صنعت نفت در سال‌های منتهی به ملی شدن نفت، فرصتی بود تا جهان متفاوتی را خلق کنیم؛
جهانی که هم به بازسازی دقیق یک دوره تاریخی نیاز داشت و هم باید برای مخاطب امروز، زنده، ملموس و باورپذیر می‌بود. برای من به‌عنوان کارگردان، چالش اصلی این بود که این ظرفیت‌های تاریخی و اجتماعی را به یک درام پرکشش و شخصیت‌محور تبدیل کنم؛ به‌گونه‌ای که مخاطب نه‌فقط با یک مقطع تاریخی، که با سرنوشت آدم‌های قصه همراه شود و پیروزی و شکست آنها را از نزدیک احساس کند.
در «دیوار دفاعی» از هوش مصنوعی برای بازسازی فضاهای شهری و تغییر سن برخی شخصیت‌ها استفاده شده است. این فناوری دقیقاً چه کمکی به تولید کرد و چه محدودیت‌هایی در استفاده از آن داشتید؟ …
