محاصره دریایی ابزار فشاری است که تنها در صورت پایین ماندن هزینه آن برای آمریکا دوام میآورد. ایران برای شکستن آن ناچار است این هزینه را از طریق تهدید متقابل زیرساختهای انرژی منطقه، به چالش کشیدن تنگه هرمز و آمادگی برای رویارویی نظامی محدود، بهطورجدی افزایش دهد.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش همشهری آنلاین، فرهیختگان نوشت: خبری غیررسمی که این روزها به صدر تیتر رسانهها آمده، بارگیری و انتظار یک کاروان از نفتکشهای ایرانی در خارک است که گفته میشود قرار است شکننده محاصره دریایی باشند. این خبرها میگویند ایران در حال آمادهسازی یک عملیات دریایی بیسابقه برای عبور از محاصره دریایی آمریکاست؛ عملیاتی که به گفته منابع خبری، با اعزام کاروانی از نفتکشها به سمت چین انجام میشود. گفته شده تهران به اطلاع کشورهای منطقه رسانده که در صورت هدفگیری این نفتکشها، به پایانههای نفتی در سراسر خلیجفارس حمله خواهد کرد. هنوز روشن نیست این خبرها تا چه حد میتواند درست باشد، اما نکته این است که آیا ایران برای شکستن محاصره دریایی راهی جز اعمال قدرت در میدان دارد؟
محاصره دریایی ایران ادامه دارد و پنجرههای دیپلماسی تاریکتر و حتی بستهتر از آن است که بتواند روزنه امیدی برای شکستن این محاصره نشان دهد. دیپلماسی در پرونده محاصره دریایی، دیگر نه راهحل است و نه حتی ابزار برای رسیدن به راهحل؛ یک مسکّن موقت است که تنها به دشمن فرصت میدهد فشار را تجدید و حتی شاید تشدید کند. آنچه تجربه تحریمها به ما آموخت این بود که آمریکا هرگاه نتیجه نگرفت، عقب ننشست، بلکه ادامه داد؛ محاصره نیز اگر برای واشنگتن ارزان تمام شود، هرگز با میز مذاکره و دستدادن پایان نخواهد یافت.
لذا پرسش واقعی این است؛ تهران چگونه میتواند هزینه حفظ این محاصره را برای آمریکا و متحدانش تا حدی بالا ببرد که تداوم آن غیرمنطقی شود؟ پاسخ در میدان است، نه در اتاقهای مذاکره؛ از بازدارندگی متقابل علیه زیرساختهای انرژی منطقه و به چالش کشیدن تنگه هرمز گرفته تا آمادگی برای اسکورت نظامی نفتکشها و رویارویی محدود با نیروی دریایی آمریکا. خبرهای غیررسمی چه میگویند؟ …