خانواده‌های نظامی آمریکا؛ در میان فراز و نشیب‌های عاطفی شش ماه جنگ ایران

سندرز می‌گوید: «این وضعیت مثل این است که مدام روی سوزن راه بروید.» او مسئول شاخه «شیکاگولند» سازمان «بلو استار فمیلیز» (Blue Star Families) است؛ بزرگ‌ترین سازمان غیرانتفاعی کشور که به خانواده‌های نظامیان خدمات ارائه می‌دهد. دختران خود او نیز در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت می‌کنند و در شش ماه گذشته در مکان‌های مختلف خارج از کشور، از جمله خاورمیانه، حضور داشته‌اند.

ایالات متحده بیش از ۵۰ هزار نیرو در سراسر منطقه مستقر کرده و هزاران تفنگدار دریایی و ملوان اضافی را برای حمایت از تلاش‌های جنگی اعزام کرده است. هجده تن از پرسنل نظامی ایالات متحده در این درگیری کشته و بیش از ۷۵۰ نفر زخمی شده‌اند.

سندرز می‌گوید در طول جنگ که با نوسان در درگیری‌ها، دیپلماسی شاتل (رفت و برگشتی) و شکست مذاکرات صلح همراه بوده، خانواده‌های نظامیان یک «ترن هوایی احساسات» را تجربه کرده‌اند. او می‌افزاید: «لحظه‌ای که احساس می‌کنید می‌توانید نفس بکشید، دوباره ضربه‌ای سخت دریافت می‌کنید.»

این فشار‌ها برای شریک زندگی، فرزندان، مادران و پدران نیرو‌های آمریکایی آشنا است، اما بستگان به رویترز گفتند که ناگهانی بودن درگیری با ایران و گام‌های نامنظم آن، تأثیری فزاینده داشته است. در نظرسنجی «بلو استار فمیلیز» از حدود ۲۰۰ خانواده نظامیان فعال در اوایل مارس، ۸۱ درصد از افزایش استرس ناشی از درگیری با ایران خبر دادند. این گروه با گسترش برنامه‌های خود، ایجاد مراکز منابع آنلاین، برگزاری وبینار‌ها و دیدار‌های حضوری و همچنین همسان‌سازی همسران نظامیانی که برای اولین بار اعزام را تجربه می‌کنند با کسانی که قبلاً این تجربه را داشته‌اند، به این وضعیت پاسخ داده است.

بسیاری از اعزام‌های نیرو‌های نظامی به‌طور غیرمنتظره تمدید شده‌اند. ناو هواپیمابر «یو‌اس‌اس آبراهام لینکلن» بیش از ۲۰۰ روز بدون پهلوگیری در بندر سپری کرد که به گفته قانون‌گذاران دموکرات، یک رکورد در دوران مدرن محسوب می‌شود. رسانه‌های نظامی گزارش دادند که اقدام به خودکشی و کاهش روحیه در میان ۵ هزار ملوان و تفنگدار دریایی این ناو دیده شده است. پیت هگست، وزیر دفاع ایالات متحده گفت که این گزارش‌ها وضعیت موجود در کشتی را «به‌طور کامل نادرست» جلوه داده‌اند.

برخی از خانواده‌های نظامی خود را در مضیقه مالی می‌بینند. برای مثال، اعضای گارد ملی اغلب زمانی که اعزام نمی‌شوند، شغل‌های عادی دارند. سندرز می‌گوید از دست دادن ناگهانی منبع درآمد اصلی می‌تواند برای کسانی که در خانه مانده‌اند، تهیه غذا را دشوار کند. او گفت: «در دنیای غیرنظامی این تصور غلط بزرگ وجود دارد که اگر شما در ارتش باشید، تمام صورت‌حساب‌هایتان پرداخت می‌شود و این صادقانه بگویم اصلاً درست نیست.» پنتاگون در بیانیه‌ای اعلام کرد: «ما این خانواده‌ها را می‌بینیم و نگرانی‌هایشان را می‌شنویم. ما هر کاری که لازم باشد انجام خواهیم داد تا منابع، کمک‌ها و ثباتی را که آنها در این دوران چالش‌برانگیز نیاز دارند و شایسته‌اش هستند، فراهم کنیم.»

شانون، همسر یک ارتشی و مادر سه فرزند در کارولینای شمالی، که به دلایل امنیتی درخواست کرد رویترز فقط از نام کوچکش استفاده کند، تلاش می‌کند اخبار و بحث‌های سیاسی پیرامون جنگ را نشنیده بگیرد. در ماه فوریه، همسرش با پنج روز اطلاع قبلی به منطقه اعزام شد و در چند ماه اول فقط به‌طور پراکنده توانست با او تماس بگیرد. اگرچه آنها از ماه ژوئن ارتباط تقریباً روزانه داشته‌اند، شانون می‌گوید: «احساسات زیادی وجود دارد، به‌ویژه زمانی که مردم آنجا می‌میرند.» فرزندان او در طول تابستان درمان را شروع کردند. او تلاش می‌کند در مقابل آنها قوی باشد، اما گاهی وقتی آنها حضور ندارند، گریه می‌کند.

شانون مدت کوتاهی پس از اعزام همسرش، به یک «گروه آمادگی» سرباز و خانواده با حمایت ارتش در واحد همسرش پیوست و به سازماندهی تهیه غذا و سایر حمایت‌ها برای خانواده‌های نیازمند کمک کرد. او گفت: «هر روز قرار نیست روز عالی باشد، اما باید ادامه داد و خود را مشغول نگه داشت.»

در ویرجینیا، پت، همسر یک نیروی دریایی که او نیز به دلایل امنیتی خواست با نام کوچکش معرفی شود، تلاش کرده است زندگی را برای فرزندانش که در مقطع راهنمایی و دبیرستان هستند، تا حد امکان عادی نگه دارد. پت می‌گوید از زمانی که همسرش حدود پنج ماه پیش اعزام شد، همسایگانش در کمک به رساندن بچه‌ها و سایر کار‌ها «فوق‌العاده» بوده‌اند. خانواده او روز‌های جمعه قرمز می‌پوشند - نشانه‌ای از حمایت از نیرو‌های اعزامی - و بسیاری از هم‌کلاسی‌های فرزندانش، حتی کسانی که هیچ ارتباطی با ارتش ندارند، نیز همین کار را می‌کنند. همسر پت قبلاً هم اعزام شده بود. او این بار با خوشحالی متوجه شد که کشتی همسرش دارای وای‌فای است که ارتباط را آسان‌تر می‌کند. با این حال، خانواده او با بلاتکلیفی در مورد زمان بازگشت او دست‌وپنج نرم می‌کنند. او گفت: «داشتن فرزندان بزرگ‌تر و دانستن اینکه پدر آنجا نبود تا آن رویداد‌های ورزشی را ببیند، کمی احساسی بوده است. اما فرزندان من بسیار مقاوم هستند.»