فرمان تئاتر دست کیست؟

از طرف دیگر، یک سوال مهم وجود دارد: اصلا تئاتر در چنین روزهایی چه کارکردی دارد؟ آیا اصلا باید تئاتر کار کرد یا نه؟ او در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به اینکه جهان در طول تاریخ، شرایطی به‌مراتب بدتر از این هم داشته گفت: تئاتر چیزی نیست که بخواهد از جامعه فاصله بگیرد. اتفاقا وظیفه کسی که تئاتر کار می‌کند این است که بداند نسبتش با امروز جامعه‌اش چیست و بتواند آن نسبت را روی صحنه بیاورد. نسبت امروز من با تئاتر این است که آگاه باشم وضعیت تئاتر، وضعیت اسفناکی است. من باید متوجه باشم نسل من و نسل بعد از من، درگیر نرسیدن‌های زیادی است؛ نرسیدن‌هایی که هر بار به یک دلیلی اتفاق افتاده و نشده. یعنی هر بار آمده، پیش برود، در جا زده، آمده بشود، نشده، آمده انجام بدهد، نتوانسته و مدام یک اتفاقی افتاده. خب تا کی من و ما باید منتظر باشیم که اتفاقات برایمان تصمیم بگیرند؟ یک جایی با خودم گفتم که حالا من باید فرمان را خودم دست بگیرم، باید آن ریسمانی را که وجود دارد، خودم دست بگیرم. باید اینجا تاثیر خودم را بگذارم؛ نه برای آدم‌ها، برای خودم. منظورم این نیست که من خیلی آدم درخشان و بزرگی‌ام، ولی دارم خروجی این کار نکردن‌ها را در اجراهایی که روی صحنه هستند، می‌بینم. مخاطب امروز اسم نویسنده و کارگردان آثار را نمی‌داند!

راستگو با انتقاد از بازاری شدن تئاتر در مقطع اخیر، گفت: متاسفانه این روزها اولین ویژگی یک نمایش شده، میزان فروشش و تعداد بلیت‌هایی که در چند دقیقه فروش می‌رود و ناراحت‌کننده‌تر اینجاست که این اتفاق از طرف خود بچه‌های تئاتری افتاده است. او در عین حال تاکید کرد: اصلا نمی‌خواهم تئاتر را تبدیل کنم به یک قدیس یا یک فضای مقدس که هیچ‌وقت نمی‌شود به آن ایراد گرفت و هیچ‌وقت نمی‌شود واردش شد. اما منظورم این است که تئاتر، رسالتی در آگاهی‌بخشی دارد ولی الان تئاتر ما شبیه فروشگاه‌های تخفیف‌دار شده. هر اثری که تخفیف بیشتری می‌دهد، هر اثری که سلبریتی بیشتری دارد، بیشتر مورد توجه است. …