پشت این آرامش ظاهری، مکانیسمی نامتعارف در حال کار است: بازار بهجای تکیه بر برداشت از ذخایر، بیشتر بر «تخریب تقاضا» تکیه کرده است؛ یعنی مصرف جهانی نفت اکنون حدود ۴میلیون و ۵۰۰هزار بشکه در روز پایینتر از سال گذشته است، وضعیتی که بهطور ضمنی بخشی از فشار قیمتی را خنثی کرده. اما این مکانیسم بدون هزینه هم نیست: ذخایر جهانی نفت خام و فرآورده از آغاز جنگ حدود ۶۰۰میلیون بشکه کاهش یافته - تنها یکسوم آنچه جیپیمورگان پیشتر پیشبینی کرده بود - و این یعنی «بالشتک ایمنی» بازار بهتدریج و بهآرامی نازکتر میشود.
عربستان در این میان بازیگری است که همزمان باید ثبات صادراتی نشان دهد و هم ریسک را مدیریت کند: با فروش حدود ۶۰میلیون بشکه از رأستنوره برای انتقال کشتیبهکشتی در بندر صحار عمان و بازگرداندن صادرات از داخل خلیج فارس به ۱ تا ۱.۵میلیون بشکه در روز، ریاض عملا بخشی از افت صادرات از بندر ینبع در ساحل دریای سرخ را جبران کرده؛ اقدامی که بهتنهایی قیمت جهانی را بیش از یک دلار در روز جمعه ۱۸سپتامبر پایین کشید. ژاپن نیز از این آرایش بهره برده؛ انجمن نفت ژاپن اعلام کرده پالایشگاههای این کشور تا نوامبر عرضه کافی نفت خام را تضمین کردهاند، دقیقا به لطف همین انتقالهای بیرون از تنگه هرمز. نقش دوگانه پکن …
